Οι ρίζες του Ελληνικού Εθνικισμού ακόμη και σήμερα πιστεύω πως δεν έχουν ξεκαθαριστεί και οι παρανοήσεις και παρερμηνείες όρων, δογμάτων και αξιών αποτελούν την βασική αιτία πολλών δυσάρεστων καταστάσεων. Πρώτα από όλα να μιλήσω για αυτό που ονομάζεται Ελληνικότης και που αποτελεί, εάν θέλετε, αυτό το ίδιο το υπαρξιακό πρόβλημα του σημερινού ελληνισμού. Τι είναι ο ελληνισμός; Είναι κίνημα πνευματικό; Κίνημα Ιδεολογικό, κίνημα θρησκευτικό; Ή η εθνική ταυτότητα μιας Φυλής μέσα από την διαδρομή της Ιστορίας; Και σε αυτό το θέμα δυστυχώς δεν υπάρχει ενιαία γνώμη σε αυτούς που κατά δήλωσή τους σκέπτονται εθνικά, όπως και δεν υπάρχει ενιαία γνώμη και ερμηνεία της ελληνικής Ιστορίας, η απαραίτητη ερμηνεία του παρελθόντος που είναι και η κλείδα για την ερμηνεία του παρόντος και του μέλλοντος.
Δεν μπορεί κανείς να μιλάει για ελληνικό εθνικισμό, για Αρχαία Σπάρτη, για Παρθενώνες και Μαραθώνες και να μην δέχεται ότι οι σημερινοί Έλληνες είναι απόγονοι των Αρχαίων Ελλήνων, αλλά να λέει ότι απλά λόγω ιστορικών περιστάσεων ζούμε στον ίδιο τόπο και μιλούμε την ίδια γλώσσα με τον μεγάλο εκείνο λαό! Δεν μπορούμε ταυτόχρονα να κατηγορούμε τον Φαλμεράγιερ σαν αρνητή της συνεχείας της ελληνικής φυλής και ταυτόχρονα να μιλάμε για τον ελληνισμό χωρίς να τον εννοούμε σαν Φυλή. Η έννοια της εθνικότητος όπως αυτή προέκυψε από την Γαλλική Επανάσταση και ο πατριωτισμός της δεδομένης ιστορικής στιγμής δεν μπορεί να έχει σχέση με τον δικό μας εθνικισμό, ούτε και μπορούμε να αρνηθούμε τα χίλια χρόνια ελληνικής ιστορίας στην διάρκεια της αυτοκρατορίας της Κωνσταντινουπόλεως βασιζόμενοι στο γεγονός ότι αφ’ ενός μεν συνδετικός κρίκος του κράτους αυτού ήταν η Ορθοδοξία, αφ’ ετέρου δε ότι μέσα στα πλαίσια του κράτους αυτού ζούσαν και άλλοι λαοί, που συνεπορεύθησαν μαζί μας ιστορικά για πολλούς αιώνες.
Τα πράγματα πιστεύω πως ξεκαθαρίζουν στους τελευταίους αιώνες της Αυτοκρατορίας μας όταν στο δεσποτάτο του Μορέως ξαναγεννιέται ξεκάθαρη η ελληνική συνείδηση για να μεταλαμπαδευθεί στην συνέχεια στην Κωνσταντινούπολη των Παλαιολόγων. Όμως, φρονώ ότι στην πραγματικότητα δεν έχει γραφεί ελληνική ιστορία και η μόνη φιλότιμη προσπάθεια προς αυτή την κατεύθυνση ήταν αυτή του Κωνσταντίνου Παπαρηγόπουλου που προσεγγίζει περισσότερο από κάθε άλλη την εθνική αλήθεια. Και πως είναι δυνατόν να έχει γραφεί η αληθινή ιστορία των χιλιάδων ετών της ζωής του Έθνους μας, όταν βλέπουμε τις διαστρεβλώσεις σε όσα έχουν συμβεί στον λαό μας τους τελευταίους δύο αιώνες, στην διάρκεια, δηλαδή, της νεώτερης ελληνικής ιστορίας.
Εάν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς και αντικειμενικοί αυτό που ονομάζεται νέο ελληνικό κράτος δεν ήταν και δεν είναι τίποτα άλλο από ένα προτεκτοράτο των μεγάλων δυνάμεων, που αναζητά συνεχώς την εθνική του ταυτότητα και την εθνική του ισχύ και που ακόμα δεν έχει κατορθώσει να κατακτήσει. Από την εποχή ακόμη των περιφήμων δανείων του αγώνος, που ποτέ δεν λάβαμε και που ξεπληρώναμε στην Αγγλία για 150 ολόκληρα χρόνια μέχρι την Μικρασιατική Καταστροφή το 1922, την τραγωδία των ετών 1940–1949 και εκείνη της Κύπρου το 1974, κανείς δεν έχει βρεθεί για να μιλήσει με την γλώσσα της αλήθειας στον ελληνικό λαό και να πει ξεκάθαρα πως έχουν τα πράγματα. Η ξενοκρατία και ο διχασμός επικρατούσαν και επικρατούν μέχρι τις μέρες μας από την μία έως την άλλη άκρη της ελληνικής επικράτειας και από το ένα έως το άλλο άκρον του ελληνικού πνεύματος.
Μέσα λοιπόν, σε αυτό το κλίμα και με αυτά τα δεδομένα καλούμαστε να καθορίσουμε το στίγμα του ελληνικού λαϊκού και κοινωνικού εθνικιστικού κινήματος. Ένα στίγμα που δεν μπορεί να είναι ούτε άσπρο, ούτε μαύρο και δεν μπορεί να κατατάξει αυτούς που πραγματικά αγωνιούν για την συνέχεια του ελληνικού έθνους εκ των προτέρων σε μια από τις γνωστές πολιτικές παρατάξεις.