“Χατζηκυριάκος και Πάγκαλος είναι έτοιμοι να προελάσουν στην Ανατολική Θράκη, αλλά το σχέδιό τους δεν πραγματοποιείται κατόπιν παρεμβάσεως του ίδιου του Βενιζέλου.”
1922 και στήνεται με προτροπή κυρίως του Θεόδωρου Πάγκαλου μία δίκη παρωδία η περίφημη δίκη των έξι και παραπέμπονται με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας ο Δημήτριος Γούναρης, ο Πέτρος Πρωτοπαπαδάκης, ο Νικόλαος Στράτος, ο Γεώργιος Μπαλτατζής, ο Νικόλαος Θεοτόκης, ο Γεώργιος Χατζανέστης και οι αξιωματικοί Μιχαήλ Γούδας και Ξενοφών Στρατηγός. Η δίκη ξεκίνησε στις 31 Οκτωβρίου 1922 και ολοκληρώθηκε μέσα σε 16 μόλις ημέρες! Ο πρόεδρος του δικαστηρίου Οθωναίος τρομοκρατούσε τους μάρτυρες, ενώ αφαίρεσε από τους κατηγορούμενους το δικαίωμα να χρησιμοποιήσουν για την υπεράσπισή τους διπλωματικά έγγραφα, για να μην έλθουν στην δημοσιότητα, σύμφωνα με τον ισχυρισμό του απόρρητα του κράτους. Μέσα σε χρόνο μηδέν εκτελέσθησαν οι έξι και έπρεπε να περάσουν πάρα πολλά χρόνια κατόπιν προσφυγής ενός απογόνου του εκτελεσθέντος Πρωτοπαπαδάκη για να αποφασίσει με επίσημη απόφαση του ο Άρειος Πάγος την ακύρωση της καταδίκης τους καθώς μεταξύ των άλλων το πλέον εξωφρενικό ήταν ότι “εκουσίως και εκ προθέσεως υποστήριξαν την εισβολή του τουρκικού εθνικιστικού στρατού σε ελληνικό έδαφος”. Ισχυρισμός ο οποίος δεν είχε καμία βάση και επί πλέον η Σμύρνη δεν είχε ανακηρυχθεί στην συνθήκη των Σεβρών “ελληνικό έδαφος”. Επίσης ο Κωνσταντίνος εξορίζεται για δεύτερη φορά και το μόνο θετικό είναι μία ισχυρή στρατιά στην Θράκη έτοιμη να εισβάλει και να φτάσει στα περίχωρα της Κωνσταντινουπόλεως.
Την παραμονή της συνθήκης της Λωζάννης η κυβέρνηση παύει από εκπρόσωπό της τον Ελευθέριο Βενιζέλο γιατί δεν επιμένει στην ελληνική απαίτηση για την Ανατολική Θράκη και διορίζει στην θέση του τον υπουργό Αλεξανδρή. Χατζηκυριάκος και Πάγκαλος είναι έτοιμοι να προελάσουν, αλλά το σχέδιό τους δεν πραγματοποιείται κατόπιν παρεμβάσεως του ίδιου του Βενιζέλου. Λεπτομέρειες για τον πραξικοπηματικό τρόπο με τον οποίο ο Βενιζέλος παραμέρισε τον Αλεξανδρή σε συνεννόηση προφανώς με Τούρκους και Άγγλους και υπέγραψε την Συνθήκη της Λωζάννης όπως την υπέγραψε με αποτέλεσμα να χάσουμε την Ανατολική Θράκη, στο έργο του κυρίου Δαφνή “Η Ελλάς μεταξύ δύο πολέμων”.
Σε όλα αυτά ήλθε να προστεθεί και η άδικη εκτέλεση των έξι, άδικη όχι γιατί δεν είχαν ευθύνες για την Μικρασιατική καταστροφή, αλλά όχι και ένοχοι εσχάτης προδοσίας και ότι παρέδωσαν στον εχθρό συνειδητά ελληνικό έδαφος! Το αίμα των έξι σφράγισε τον εθνικό διχασμό, που συνεχίστηκε για δεκαετίες ολόκληρες κι ανανεώθηκε με την κομμουνιστική ανταρσία, η οποία υπήρξε ο πλέον αιματηρός πόλεμος της Ελλάδος των τελευταίων αιώνων, αλλά μη το επαναλάβετε πουθενά γιατί θα σας πούνε “φασίστα”. Πρωταγωνιστής επίσης και μέλος εξ άλλου της επαναστατικής επιτροπής και ίσως ο πιο ισχυρός παράγοντας αυτής, ο Νικόλαος Πλαστήρας, ο οποίος αποτελεί πρότυπο για τους “δημοκράτες”, αλλά δεν υπήρξε ποτέ δημοκράτης!
Όταν το 1933 έχασαν οι Βενιζελικοί τις εκλογές, ο Πλαστήρας εισέβαλε με ορμή στην κατοικία του Βενιζέλου και τον κάλεσε να ιδρύσουν φασιστικό καθεστώς. Ο Βενιζέλος του απήντησε αρνητικά λέγοντάς του ξέχασες ότι δεν είσαι ο Μουσολίνι… Το 1941 επίσης, ευρισκόμενος εξόριστος στην κυβέρνηση του Βισύ αποστέλλει επιστολή στην διάρκεια του ελληνοϊταλικού πολέμου με την οποία προτείνει ανακωχή με την μεσολάβηση της Γερμανίας. Το 1946 δημοσιεύεται η επιστολή του και παύεται από πρωθυπουργός. Στις αρχές τις δεκαετίας του ’50 πολιτεύεται με σύνθημά του μία ειλικρινή εθνική συμφιλίωση, την οποία ασφαλώς δεν θέλουν οι Αμερικάνοι που έχουν ξεκινήσει τον ψυχρό πόλεμο. Ο Πλαστήρας χάνει τις εκλογές και πεθαίνει λίγο καιρό μετά σε ένα κρεβάτι εκστρατείας. Η μοναδική του περιουσία 20 δραχμές που βρήκαν πάνω του. Το 1923 ο Στρατηγός Θεόδωρος Πάγκαλος, ο τελευταίος ηγέτης του έθνους που πίστεψε στην Μεγάλη Ιδέα, έκανε την δήλωση: “Ο Ελληνικός Στρατός δεν ηττήθη” και αυτή είναι η πραγματικότητα η σκληρή. Η Ελλάδα δεν νικήθηκε στην Μικρά Ασία, προδόθηκε…