Πριν λίγες μέρες, ήρθε στη δημοσιότητα μια σοβαρότατη ανώνυμη καταγγελία σε βάρος γνωστού προσώπου του αντιεξουσιαστικού/αντιφασιστικού χώρου, το οποίο αναφέρεται ως «Μ.». Η καταγγέλλουσα περιγράφει μια σχέση περίπου ενάμιση έτους, κατά την οποία, σύμφωνα με την αφήγησή της, υπέστη επανειλημμένα περιστατικά σεξουαλικής και σωματικής βίας, εξαναγκασμού και κακοποιητικής συμπεριφοράς. Ο φερόμενος ως καταγγελλόμενος αρνείται τις κατηγορίες και δηλώνει ότι θεωρεί πως έχει υποστεί δημόσιο διασυρμό και ότι θα προσφύγει στη Δικαιοσύνη. Παράλληλα, έχουν εμφανιστεί αναφορές και για παλαιότερα περιστατικά, οι οποίες όμως επίσης δεν έχουν τεκμηριωθεί επαρκώς.
Ας δούμε όμως ποιος είναι αυτός ο «Μ.»… Πρόκειται περί ενός από τους δεκάδες μάρτυρες κατηγορίας στη δίκη της Χρυσής Αυγής, ο οποίος παρήλασε από τις αίθουσες της αστικής δικαιοσύνης μαζί με τους κουκουλοφόρους μάρτυρες, ώστε να καταθέσει ενώπιον μιας έδρας της οποίας προήδρευε η στενή, όπως φάνηκε εν συνεχεία, συνεργάτιδα του Αλέξη Τσίπρα, Λεπενιώτη. Αυτός ήταν λοιπόν ο θίασος που ζητούσε την με κάθε τρόπο καταδίκη μας σε μια φαιδρή διαδικασία που κάποιοι έχουν το θράσος να αποκαλούν «ιστορική δίκη», θίασος που δείχνει το ποιόν των κατηγόρων της Χρυσής Αυγής, μεταξύ των οποίων αποδεικνύεται πως εμπλέκονται φερόμενοι βιαστές, απατεώνες του κοινού ποινικού δικαίου, έμμισθοι της ασφάλειας και κάθε λογής άτομα υπόπτου υπόβαθρου.
Δεν μας ξαφνιάζει, βεβαίως, καθόλου η περίεργη και ύποπτη ασυλία προς το πρόσωπό του παρά τη σοβαρότητα των κατηγοριών και αυτό, επειδή το ιδεολογικό του προφίλ δε συνάδει με τα προαπαιτούμενα της πολιτικής δαιμονολογίας και της συκοφάντησης των πραγματικών αντιπάλων του συστήματος. Αν υπήρχε υπόνοια πως ο φερόμενος ως δράστης ήταν συμπαθών προς την Χρυσή Αυγή, ψηφοφόρος της, υποψήφιος της προ δεκαετίας σε κάποια κωμόπολη, εάν στα προφίλ των μέσων κοινωνικής δικτύωσης είχε αντί για παλαιστινιακές σημαίες, σφυροδρέπανα και ό,τι άλλο στερεοτυπικό αναπαράγει η εγχώρια νομενκλατούρα και οι κλακαδόροι της αναρτούσε ή αναπαρήγαγε αναρτήσεις με τον μαίανδρο και τα σύμβολα της Χρυσής Αυγής, όλα τα ΜΜΕ θα προέβαλαν το θέμα εντελώς διαφορετικά. Σίγουρα οι «δημοσιογραφικές έρευνες» θα είχαν να κάνουν με αναλύσεις από τα παιδικά χρόνια του υπόπτου μέχρι τον κοινωνικό του περίγυρο ώστε να στοιχειοθετηθεί με κάποιο τρόπο μια κάποια εμπλοκή της Χρυσής Αυγής. Πρόσφατα είναι, άλλωστε, τα περιστατικά με γελοίους τίτλους όπως «Χρυσαυγίτης από κούνια» και άλλα τέτοια παρόμοια. Σε αυτή την περίπτωση η ιδεολογική ταυτότητα του δράση προστατεύεται ως κόρη οφθαλμού, για ευνόητους λόγους.
Κάτι επιπλέον που προξενεί πραγματικό ενδιαφέρον, είναι ότι οι ίδιοι του οι σύντροφοι θυμήθηκαν ξαφνικά το… τεκμήριο της αθωότητας! Όλος ο αριστερός εσμός που έσπευδε στα δικαστήρια να δηλώνει πως «δεν είμαστε αθώοι», «οι Ναζί στη φυλακή» και «να καταδικαστεί η Χρυσή Αυγή» σε πρωτόδικο βαθμό και αργότερα στο εφετείο, τώρα κουνούν το δάχτυλο και λένε πως όλοι είναι αθώοι μέχρι αποδείξεως του εναντίου. Μάλιστα, διαμαρτύρονται για το ότι τα λαϊκά δικαστήρια δεν αρμόζουν σε μια… δημοκρατική χώρα με νομικό πολιτσιμό, τον οποίο η πολιτική αγωγή καταστρατήγησε και η πολιτική ηγεσία ισοπέδωσε, άλλοτε με καταδικαστικές δηλώσεις πριν αποφανθεί το αρμόδιο δικαστήριο, άλλοτε με ευθείες παρεμβάσεις στη δικαιοσύνη από πρώην πρωθυπουργούς, υπουργούς και κυβερνητικά στελέχη.
Ο χώρος των υπερασπιστών των δικαιωμάτων των γυναικών, ο χώρος των υπερευαίσθητων σε κοινωνικά ζητήματα, όλοι αυτοί οι υποκριτές απαρτίζουν τον πιο πιστό στυλοβάτη του συστήματος. Εκεί που το κράτος με τους μηχανισμούς του χτυπά με λύσσα τη Χρυσή Αυγή, οι υποτακτικοί του παρέχουν τις υπηρεσίες τους και δίνουν τα διαπιστευτήρια τους με μοναδικό στόχο να πλήξουν το λαϊκό εθνικιστικό κίνημα. Αυτήν ακριβώς την ιδιότυπη ασυλία που τους παρέχεται εδώ και χρόνια στη μεταπολιτευτική Ελλάδα είναι που αμφισβήτησε και πολέμησε η Χρυσή Αυγή, γι’ αυτό το λόγο είχε και έχει απέναντι της από κουκουλοφόρους ψευδομάρτυρες, μέχρι ακροαριστερούς βιαστές και εθνοσωτήρες «ακροδεξιούς». Αυτούς χειροκρότησε ο καθώς πρέπει πατριώτης της συμφοράς στην αναγγελία της «ιστορικής απόφασης», με αυτούς αγκαλιάστηκαν οι επαγγελματίες αντιρατσιστές με στόχο την εκδικητική και άδικη δίωξη εις βάρος ενός ολόκληρου κοινοβουλευτικού κόμματος.