Ήταν 14 Σεπτεμβρίου του 629 μ.Χ. η ημέρα που υψώθηκε στην Κωνσταντινούπολη ο Τίμιος Σταυρός. Όταν έφτασε ο Ηράκλειος στην απέναντι της πρωτεύουσας ασιατική ακτή, ο λαός της Κωνσταντινουπόλεως και όλης της γύρω περιοχής έτρεξαν να τον υποδεχτούν. Σε όλη τη διαδρομή έψαλλαν ύμνους στο Θεό και έλεγαν επαίνους στο νέο Αλέξανδρο, που νίκησε τους ίδιους εχθρούς του Ελληνισμού, τους Πέρσες.
Η σχέση του αυτοκράτορα Ηρακλείου με τους Εβραίους συνδέεται στενά με την Ιουδαϊκή εξέγερση του 614–628 κατά τη διάρκεια των πολέμων ανάμεσα στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία και την Περσία.
Η εξέγερση ξεκίνησε με την Μάχη της Αντιόχειας (613) και κορυφώθηκε με την κατάκτηση της Ιερουσαλήμ το 614 από τους Σασσανίδες και τις Ιουδαϊκές δυνάμεις και την ίδρυση του Ιουδαϊκού αυτόνομου κρατιδίου. Η εξέγερση έληξε με την αποχώρηση των περσικών στρατευμάτων και την ενδεχόμενη παράδοση των Ιουδαίων επαναστατών στους Βυζαντινούς κατά το έτος 625 (ή 628).
Μετά τη νίκη του στην Αντιόχεια ο περσικός στρατός έφτασε στην βυζαντινή επαρχία της Παλαιστίνης και κατέκτησε την Καισάρεια. Ο στρατός στη συνέχεια ενώνεται με τον Βενιαμίν της Τιβεριάδας με στρατό που συγκρότησε από την Τιβεριάδα, Ναζαρέτ και τις ορεινές πόλεις της Γαλιλαίας. Μαζί βάδισαν προς την Ιερουσαλήμ και αυτή η στρατιωτική δύναμη κατέκτησε την Ιερουσαλήμ τον Ιούλιο του 614.
Στους επόμενους μήνες οι Ιουδαίοι σάρωσαν τη «Γη του Ισραήλ», κατέστρεψαν τα μοναστήρια, και έδιωχναν ή σκότωναν τους μοναχούς. Σε πόλεις που ζούσαν εβραίοι όπως η Ιερουσαλήμ, η Χάιφα, η Δαμασκός, ακόμη και η Κύπρος προσκλήθηκαν για επιτεθούν μυστικά στην Τύρο. Ο αριθμός τους έφτανε τους 4.000, το βράδυ του Πάσχα. Η αποστολή όμως απέτυχε, αφού οι χριστιανοί της Τύρου έμαθαν για την επικείμενο κίνδυνο και συνέλαβαν τους 4000 Ιουδαίους ως ομήρους. Οι Ιουδαίοι επαναστάτες κατέστρεψαν τις εκκλησίες γύρω από την Τύρο, αλλά οι χριστιανοί τους εκδικήθηκαν σκοτώνοντας δύο χιλιάδες από τους κρατούμενούς τους.
Οι Ιουδαίοι πολιορκητές για να σώσουν τους υπόλοιπους κρατουμένους αποσύρθηκα. Αν και υπάρχουν περιορισμένες πηγές για το τι συνέβη κατά τα επόμενα έτη[6], φαίνεται ότι στους Ιουδαίους δόθηκε μερική αυτονομία όπου κράτησε για τα επόμενα πέντε χρόνια.
Η Βυζαντινή απάντηση ήταν άμεση και για να αντιμετωπίσει την ιουδαϊκή αυθάδεια αποφάσισαν ότι όλοι οι Ιουδαίοι που κατέχουν στρατιωτικές ή πολιτικές θέσεις πρέπει να δεχτούν το βάπτισμα, μαζί με τις οικογένειές τους. Μαζικές Ιουδαϊκές διώξεις άρχισαν να εμφανίζονται σε όλη την Βυζαντινή Αυτοκρατορία.
Οι πηγές διαφέρουν σε μεγάλο βαθμό από το τι συνέβη στον απόηχο της εξέγερσης. Σύμφωνα με ορισμένες πηγές, το 625 ο βυζαντινός στρατός ανακατέλαβε το έδαφος, και δόθηκε αμνηστία στον Βενιαμίν της Τιβεριάδας και στους Ιουδαίους που είχαν προσχωρήσει στους Πέρσες. Το 628, μετά την ήττα και τον θάνατο του Χοσρόη Β΄ ο Ηράκλειος εισήλθε ως νικητής στην Ιερουσαλήμ. Οι Ιουδαίοι της Τιβεριάδας και της Ναζαρέτ, υπό την ηγεσία του Βενιαμίν της Τιβεριάδας, άλλαξαν στρατόπεδο και τον ακολούθησαν.
Το 629, η κατάσταση κλιμακώθηκε, με αποτέλεσμα μια ευρείας κλίμακας σφαγή του ιουδαϊκού πληθυσμού σε όλη την Ιερουσαλήμ και τη Γαλιλαία, και πολλοί Ιουδαίοι εξορίστηκαν στην Αίγυπτο.