Από την «απολογία» μου στoν πρώτο βαθμό της δίκης, στον δεύτερο δεν πήγα, έχοντας την πεποίθηση ότι δεν έχει πλέον νόημα να «απολογηθώ» για τίποτα:
Θέλω να δηλώσω, ότι για πρώτη φορά στην ιστορία την πολιτική της Ελλάδος, από γενέσεως του Ελληνικού κράτους, κάθεται στο εδώλιο του κατηγορουμένου πολιτικός αρχηγός για πράξη ενός οπαδού του κόμματος.
Ουδέποτε έχει συμβεί αυτό και πριν λίγο καιρό, πριν λίγους μήνες μάλιστα στην Ιταλία, ένας οπαδός του Ματέο Σαλβίνι του κόμματος της Λέγκας του Βορρά που ήταν αντιπρόεδρος της Ιταλικής Κυβερνήσεως μέχρι πρότινος, είχε πυροβολήσει εναντίον κάποιων λαθρομεταναστών, αλλά δεν κατηγορήθηκε το κόμμα. Όπως δεν κατηγορήθηκε κανένα κόμμα στην Ευρώπη για πράξεις βίας καταδικαστέες οι οποίες ασφαλώς και δεν έχουν καμία θέση στην πολιτική ζωή.
Είναι σημαντικό να αναφέρουμε για την νεώτερη πολιτική ιστορία της Ελλάδος, ότι μετά τα Δεκεμβριανά που έγινε μια σφαγή, στη συμφωνία της Βάρκιζας οι φυσικοί αυτουργοί δικάστηκαν, αλλά δεν θεωρήθηκαν ηθικοί αυτουργοί οι επικεφαλής του κόμματος, του ΚΚΕ, το οποίο συμμετείχε στην ένοπλη εκείνη αναμέτρηση. Για πρώτη φορά λοιπόν πολιτικός αρχηγός, για πρώτη φορά πολιτική στόχευση. Η κατηγορία είναι περί εγκληματικής οργάνωσης.
Ποια εγκληματική οργάνωση; Εμείς ήμασταν γνωστοί στο Πανελλήνιο 25-30 χρόνια. Έχοντας γραφεία, έχοντας τηλέφωνα, κάνοντας δημόσιες παρουσίες σε εφημερίδες, σε τηλεοράσεις. Και εν τοιαύτη περιπτώσει είδατε και πέρασαν από αυτό εδώ το βήμα άπαντες οι βουλευτές οι οποίοι χαρακτηρίστηκαν ως βουλευτές της εγκληματικής οργανώσεως. Με τι σκεπτικό είναι δυνατόν, όλοι αυτοί τους οποίους εξέλεξε ο λαός, να είναι ταυτόχρονα και διευθυντές εγκληματικής οργανώσεως.
N.Γ. Μιχαλολιάκος