Η Γεωπολιτική θέση του AfD, αλλά και των περισσότερων εθνικών δυνάμεων της Ευρώπης για μία προσέγγιση και όχι πόλεμο με την Ρωσία αποτελεί την μεγάλη, εάν όχι μοναδική ελπίδα για την συνέχιση της κυριαρχίας της λευκής φυλής. Οι γερμανορωσικές σχέσεις φαίνεται σήμερα να έχουν φτάσει σε αδιέξοδο. Η Γερμανία υποστηρίζει την Ουκρανία, επιβάλλει κυρώσεις στη Ρωσία και θεωρεί τη Μόσχα εχθρική δύναμη. Η Ρωσία, από την πλευρά της, θεωρεί τη Γερμανία μέρος ενός εχθρικού δυτικού μπλοκ. Θα ήταν εύκολο να υποθέσουμε ότι η εχθρότητα θα συνεχιστεί για γενιές. Ωστόσο, η ιστορία μας διδάσκει ότι οι συμμαχίες αλλάζουν. Κυβερνήσεις πέφτουν. Πόλεμοι τελειώνουν.
Η Μεγάλη Βρετανία προσπαθούσε να αποτρέψει την ανάδειξη μιας ενιαίας δύναμης που θα μπορούσε να κυριαρχήσει στην ηπειρωτική Ευρώπη. Η Πρωσσία, από την οποία γεννήθηκε η ενιαία Γερμανία, είχε θαυμάσιες σχέσεις με την Ρωσική Αυτοκρατορία. Κατόρθωσε στο πέρασμα του χρόνου η Αγγλία και οι ΗΠΑ στα νεώτερα χρόνια να τους κάνουν εχθρούς. Η Αγγλία ήταν αυτή, που με τον τρόπο της, ενώ είχαν θαυμάσιες σχέσεις Μόσχα και Παρίσι, οδήγησε τον Μεγάλο Ναπολέοντα στην μοιραία εκστρατεία στην Ρωσία. Μετά το 1945, οι Ηνωμένες Πολιτείες έγιναν η κυρίαρχη δυτική δύναμη στην ήπειρο και, κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, στήριξαν τη στρατηγική τους στην ανάσχεση της Σοβιετικής Ένωσης. Η Γερμανία βρέθηκε στο επίκεντρο αυτής της διαίρεσης και αποτέλεσε το σύνορο μεταξύ του ατλαντικού και του σοβιετικού κόσμου.
Ορισμένοι Ευρωπαίοι στοχαστές σκιαγράφησαν ένα διαφορετικό μέλλον. Ο Alexander Dugin, Ρώσος φιλόσοφος που συνδέεται με τον Ευρασιατισμό και την ιδέα της πολυπολικότητας, εντάσσει τη γερμανορωσική συνεργασία σε ένα ευρύτερο όραμα ενός κόσμου διαιρεμένου σε πολλούς πολιτισμικούς πόλους, αντί να κυβερνάται από ένα και μοναδικό κέντρο. Η Γερμανία φαίνεται τώρα να εισέρχεται σε μια νέα περίοδο αλλαγών. Στις 6 Σεπτεμβρίου 2026, το AfD (Εναλλακτική για τη Γερμανία) κέρδισε τις εκλογές στο κρατίδιο της Σαξονίας-Άνχαλτ με ποσοστό 43,8%, έναντι 17,2% του CDU (Χριστιανοδημοκρατική Ένωση), του κόμματος του καγκελάριου Friedrich Merz. Πέντε χρόνια νωρίτερα, το AfD είχε λάβει μόλις 20,8%. Το κόμμα δεν εξασφάλισε ακόμη απόλυτη πλειοψηφία και την δυνατότητα να έχει μία αληθινή ΕΘΝΙΚΗ ΗΓΕΣΙΑ χωρίς δεσμεύσεις ηθικές και οικονομικές βλέπε GOLDMAN SACKS, την σιωνιστική οικονομική υπερδύναμη, στην οποία είχε κορυφαία θέση η συμπρόεδρος Βάιντελ, που σίγουρα δεν θέλει μία τέτοια εξέλιξη. Πριν δηλαδή το AfD χαράξει μία νέα πορεία για την Γερμανία, πρέπει να λύσει τα σοβαρά εσωτερικά του προβλήματα.
Πρέπει επίσης να έχουμε κατά νου κάτι που συχνά συγκαλύπτεται από τη σύγχρονη πολιτική ορολογία: η Ρωσία είναι επίσης ευρωπαϊκή χώρα, ακόμη κι αν δεν την θεωρούμε μέρος της σημερινής πολιτικής Δύσης. Η Ρωσία εκτείνεται τόσο στην Ευρώπη όσο και στην Ασία, όμως ο ιστορικός της πυρήνας, οι δύο μεγάλες πόλεις της, η Μόσχα και η Αγία Πετρούπολη, καθώς και μεγάλο μέρος του πληθυσμού και της πολιτικής της ιστορίας, ανήκουν στην ευρωπαϊκή πλευρά αυτής της τεράστιας γεωγραφικής έκτασης. Ακόμη σημαντικότερο είναι ότι η Ρωσία μοιράζεται βαθιές πολιτισμικές και πολιτιστικές ρίζες με την υπόλοιπη Ευρώπη. Ο ρωσικός χριστιανισμός έχει τις απαρχές του στο Βυζάντιο και ανήκει στον ανατολικό ορθόδοξο κλάδο της ίδιας χριστιανικής πολιτισμικής παράδοσης που διαμόρφωσε τη δυτική Ευρώπη, τόσο την καθολική όσο και την προτεσταντική. Η ρωσική λογοτεχνία, η κλασική μουσική, η αρχιτεκτονική, η φιλοσοφία και η πολιτική σκέψη είναι εδώ και αιώνες βαθιά συνδεδεμένες με τον ευρωπαϊκό πολιτισμό. Μία συμμαχία μίας Ρωσίας στρατιωτικά πανίσχυρης με μία Γερμανία, που δεν θα είναι εκφυλισμένη, όπως είναι σήμερα, αλλά θα ξαναγίνει ο Στρατώνας της Ευρώπης θα αποτελέσει τον μόνο ικανό φραγμό για να μη γίνει η Κίνα κοσμοκρατορία.