«Ναρκωτικά, κυκλώματα πορνείας, κλοπές. Ο κόσμος φοβάται να βγει από τα σπίτια του. Οι ηλικιωμένοι φοβούνται. Θέλουν να κατέβουν στο ζαχαροπλαστείο να πάρουν ένα γλυκό και διστάζουν από φόβο. Ο κ. Πάρης έχει φούρνο με φύλαξη ή με face control, «όπως θέλετε, πείτε το. Απλώς δεν πήγαινε άλλο. Ναρκωτικά, πορνεία… Έμπαιναν μέσα στο μαγαζί μου και προσέγγιζαν πελάτες. Το έκαναν πιάτσα. Κάπως έπρεπε να προστατέψω κι εγώ τους πελάτες μου και τη δουλειά μου. Κάτι έπρεπε να κάνω. Μέχρι τις 22:00 έχω τη φύλαξη και μετά μαζεύω τα τραπέζια. Το τι βλέπω κάθε πρωί στις κάμερες δεν λέγεται. Σφάζονται, μαχαιρώνονται μεταξύ τους. Επαιρναν τα σκαμπό του μαγαζιού και χτυπιούνταν, μέχρι που άρχισα να τα κλειδώνω με αλυσίδες. Ενα βράδυ έφεραν έναν δικό τους με χειροπέδες -δεν ξέρω από πού το έσκασε- και προσπαθούσαν να του τις βγάλουν. Πρόκειται κυρίως για μετανάστες από την Αίγυπτο. Λίγοι Αφγανοί και λίγοι Πακιστανοί, αλλά κυρίως Αιγύπτιοι.»
Η «δημοκρατία νίκησε» και οι λαϊκές γειτονιές επέστρεψαν στην «κανονικότητα», στην αποτυχημένη πραγματικότητα του δόγματος «νόμος και τάξη». Καταδίκασαν χωρίς κανένα στοιχείο ένα ολόκληρο κόμμα που έδινε για δεκαετίες μάχη ενάντια στην γκετοποίηση της χώρας και τώρα ουδείς αντιδρά, παρά μόνο προσμένει στην επανεμφάνιση των «ακραίων», ως ένα σύμβολο ελπίδας και αντίστασης απέναντι σε ένα ολόκληρο σύστημα που απεργάζεται την θανάτωση ενός ολόκληρου έθνους.