Όποιος έχει διαβάσει το προσωπικό ημερολόγιο του Γιόζεφ Γκέμπελς θα εκπλαγεί με τον τρόπο που ο ναζιστής υπουργός του Χίτλερ προσπάθησε στην πρώτη επίσκεψή του στην Ακρόπολη το 1936 (η δεύτερη έγινε το 1939) να συνδέσει το δημοκρατικό ιδεώδες που εκφράζει το μοναδικό αυτό πολιτισμικό μνημείο της Αθήνας με την ναζιστική ιδεολογία και την «φυλετική ενότητα» ανάμεσα στους αρχαίους Έλληνες, τους Ρωμαίους και τους Γερμανούς, όπως την περιέγραψε ο Χίτλερ στο «Mein Kampf».
Βρισκόμενος ακόμη μέσα στο αεροπλάνο, καθώς πετούσε πάνω από την Ελλάδα, ο Γκέμπελς δεν έκρυψε τα «φιλελληνικά» του αισθήματα:
«Μετά από 4 ώρες πτήση. Πρώτα σκόνη [!]. Και μετά, μια βύθιση σε μια αιώνια ομορφιά. Η θάλασσα, τα βουνά, ήλιος και γαλάζιος ουρανός. Εκεί προβάλλει απειλητικός ο Όλυμπος, εκεί ο Παρνασσός. Νιώθει κανείς μια τρομερή συγκίνηση. Παλιές αναμνήσεις των νεανικών χρόνων αναδύονται. Ένα όνειρο γίνεται πραγματικότητα. Ο ήλιος δύει υπέροχα. Πάνω από την αιώνια Ελλάδα. Είμαι σε τρομερή έξαψη. Σουρουπώνει. Αθήνα!».
Αφού αναφέρεται πολύ σύντομα στις συναντήσεις που είχε με τον Βασιλιά και τον Μεταξά, συνεχίζει στο ημερολόγιό του (22 Σεπτεμβρίου):
«Και τώρα μέσα από την Αθήνα. Από πάνω ένας λαμπερός γαλάζιος ουρανός. Αττικός ήλιος. Ακρόπολη! Ένα πραγματικό κάστρο των θεών. Έτσι δεσπόζει, πανίσχυρη και επιβλητική. Το πιο μεγαλειώδες μνημείο της Βόρειας (άριας) δημιουργικής δύναμης. Είμαι τόσο συγκινημένος, τόσο ανεβασμένος, τόσο απόλυτα δοσμένος σε αυτή τη μοναδική στιγμή! Θα μπορούσα να κλάψω από χαρά. Περνώντας από τον ναό του Ηφαίστου. Αυτή η αιώνια πόλη! Απερίγραπτη!».
Στις 23 Σεπτεμβρίου γράφει σχεδόν με θρησκευτικό δέος για το «λίκνο της άριας δημιουργίας»:
«Μία από τις πιο όμορφες και βαθιές πρωινές στιγμές της ζωής μου. Ανέβηκα στην Ακρόπολη. Με ελάχιστο κόσμο. Και περιπλανήθηκα για ώρες σε αυτό το πιο ευγενικό μνημείο της βόρειας τέχνης. Τα Προπύλαια, ο Παρθενώνας και το Ερέχθειο. Είμαι εντελώς ζαλισμένος. Πάνω από όλα, αυτός ο καταγάλανος αττικός ουρανός. Μια συμφωνία ομορφιάς, χρώματος, δημιουργικής δύναμης. Εκεί βρίσκεται το Θέατρο του Διονύσου, εκεί το ρωμαϊκό θέατρο. Στο Θέατρο του Διονύσου γεννήθηκε η αττική τραγωδία. Πιο κάτω, στα βάθη, βρίσκεται η Αγορά. Ο Ναός του Δία και ο Ναός του Ηφαίστου. Εδώ η ζωή, ο Θεός και η τέχνη έγιναν ένα. Η συνολική θέαση κάθε τι όμορφου και ευγενούς στην τελειότητα. Είμαι τόσο ευτυχισμένος και γεμάτος από αυτό. Ευγνώμων που υπήρξαν τόσο σπουδαίοι άνθρωποι και δημιουργοί. Είμαι χαρούμενος που μου επιτρέπεται να τα βλέπω όλα αυτά».