Ο Revilo P. Oliver (Ρεβίλο Όλιβερ) ήταν καθηγητής Κλασικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο του Ιλινόις και μια από τις πιο γνωστές καταγγελτικές προσωπικότητες στις ΗΠΑ κατά τον 20ό αιώνα. Το απόσπασμα προέρχεται από το βιβλίο του “America’s Decline: The Education of a Conservative” (Η Παρακμή της Αμερικής: Η Εκπαίδευση ενός Συντηρητικού), 1981:
«Όταν έφυγα από τη μιασματική ατμόσφαιρα της Ουάσιγκτον στα τέλη του 1945, δεν είχα μεγάλες αμφιβολίες για το μέλλον του έθνους μας. Με βάση τις καλύτερες εκτιμήσεις που μπορούσα τότε να κάνω, ήμουν πεπεισμένος ότι το μέλλον μας ήταν εξασφαλισμένο από μια λαϊκή αντίδραση την οποία θεωρούσα αναπόφευκτη μέσα στα επόμενα πέντε χρόνια. Ένιωθα βέβαιος ότι τα μυστικά της Ουάσιγκτον θα γίνονταν γρήγορα γνωστά και ότι το έθνος μας θα σαρώνονταν από ηθική αγανάκτηση και αποτροπιασμό όταν οι Αμερικανοί έβλεπαν εκτεθειμένο στο φως της ημέρας έστω και ένα μικρό μέρος του βρώμικου ιστορικού του νοσηρού πλάσματος που είχε καταλάβει τον Λευκό Οίκο για τόσα χρόνια, περιτριγυρισμένο από την αποτρόπαια συμμορία του από εκφυλισμένους, προδότες και ξένους υπονομευτές.
Ήξερα ότι το μυστικό του Περλ Χάρμπορ θα αποκαλυπτόταν γρήγορα και ότι οι Αμερικανοί θα μάθαιναν σύντομα πώς οι Ιάπωνες είχαν υποκινηθεί και εξαπατηθεί ώστε να καταστρέψουν τον στόλο μας και να σκοτώσουν τόσους πολλούς από τους άνδρες μας. Ήμουν σίγουρος ότι το κοινό θα μάθαινε σύντομα για την παλιά συνωμοσία μεταξύ του Ρούσβελτ και του Τσόρτσιλ (ο οποίος εκείνη την εποχή ήταν ιδιώτης σε ό,τι ήταν ακόμα η Μεγάλη Βρετανία), καθώς και για τις επίμονες προσπάθειες του Ρούσβελτ από το 1936 έως το 1939 να ξεκινήσει στην Ευρώπη τον παράφρονα αδελφοκτόνο πόλεμο που κατέστρεψε αυτή την ήπειρο, που κατέστρεψε τόσα πολλά από αυτά που αποτελούν τον πιο πολύτιμο και αναντικατάστατο θησαυρό κάθε φυλής — τη γενετική κληρονομιά των καλύτερων ανδρών της — και που επέφερε στη δική μας χώρα μια μεγάλη σπατάλη ζωής και πλούτου σε έναν πόλεμο που διεξήχθη σκόπιμα για να εξασφαλίσει την ήττα των Ηνωμένων Πολιτειών και της Μεγάλης Βρετανίας, όχι λιγότερο από εκείνη της Γαλλίας και της Γερμανίας.
Ήμουν σίγουρος ότι θα βλέπαμε γρήγορα, μόλις ερχόταν η ειρήνη, ότι είχαμε πολεμήσει με μοναδικό σκοπό να επιβάλουμε τα κτήνη του μπολσεβικισμού σε μια κατεστραμμένη γη. Ήμουν σίγουρος ότι θα βλέπαμε γρήγορα τη φύση της μεγάλης προδοτικής παγίδας που ονομάζεται Ηνωμένα Έθνη. Πίστευα ότι τα στομάχια των έντιμων ανθρώπων θα ανακατεύονταν όταν μάθαιναν για την επίσημα παραδεκτή στρατηγική της βρετανικής κυβέρνησης η οποία, σε σκόπιμη παραβίαση όλων των συμβάσεων του πολιτισμένου πολέμου, είχε ξεκινήσει τον φαύλο βομβαρδισμό απροστάτευτων γερμανικών πόλεων με ρητό σκοπό τη σφαγή τόσων πολλών ανυπεράσπιστων Γερμανών αμάχων, ώστε η γερμανική κυβέρνηση να αναγκαστεί να βομβαρδίσει απροστάτευτες βρετανικές πόλεις και να σφάξει αρκετούς ανήμπορους Βρετανούς πολίτες για να προκαλέσει στη Μεγάλη Βρετανία κάποιο ενθουσιασμό για τον αυτοκτονικό πόλεμο που η βρετανική κυβέρνηση επέβαλλε στον απρόθυμο λαό της — το πρώτο παράδειγμα στην ιστορία, πιστεύω, μιας κυβέρνησης σε πόλεμο που σκόπιμα άφηνε τους δικούς της πολίτες να σφαγιαστούν για σκοπούς προπαγάνδας.
Πίστευα ότι η αλήθεια για τέτοιες εγχώριες ακρότητες, όπως η διαβόητη Δίκη για Στάση (Sedition Trial) στην Ουάσιγκτον, θα γινόταν αναγκαστικά γνωστή και θα προκαλούσε τα συναισθήματα που τέτοια εγκλήματα πρέπει να προκαλούν στα στήθη των έντιμων ανθρώπων. Και ήμουν σίγουρος ότι χίλιες άλλες ατιμίες, αξεπέραστες και μόνο σπάνια εφάμιλλες στην καταγεγραμμένη ιστορία, θα αποκαλύπτονταν με αποτέλεσμα όλα τα ατμόπλοια που απέπλεαν από τις ακτές μας να είναι, μέσα σε λίγα χρόνια, γεμάτα μέχρι τα κιγκλιδώματα από ορδές παρασίτων που θα έφευγαν απεγνωσμένα από την οργή ενός ξεσηκωμένου και θυμωμένου έθνους. Το 1945 πίστευα πραγματικά ότι μέχρι το έτος 1952 κανένας Αμερικανός δεν θα μπορούσε να ακούσει το όνομα του Ρούσβελτ χωρίς να ανατριχιάσει ή να το προφέρει χωρίς κατάρα. Βλέπετε· έκανα λάθος.»