«Ο Ήρωας με τον Θάνατό του γίνεται τραγούδι αθάνατο και άφθαρτο, που από γενιά σε γενιά μεταλαμπαδεύει Αξίες και Ιδανικά. Οι Ήρωες με αυτόν τον τρόπο παραμένουν πάντα Αθάνατοι στις Ψυχές αυτών που ακούν την γλυκιά μελωδία των Ιδανικών τους.»
Κεντρική είναι η έννοια της Αυτοθυσίας στην εξιστόρηση του Ήρωα. Η Αυτοθυσία είναι ουσιαστικά η θέωση του, αφού εκείνη την ακριβή στιγμή ξεπερνά τα όρια της ανθρώπινης φύσεως, ενωνόμενος με το θείο. Φιλοσοφικώς, ο Ήρωας την στιγμή της Αυτοθυσίας, μετατρέπει την απόλυτη άρνηση της Ζωής, σε μία αντίστοιχα απόλυτη κατάφαση. Όπως γράφει ο Ιωάννης Συκουτρής «δι’ αυτόν και ο θάνατος ακόμη δεν είναι πάσχειν, είναι πράττειν». Η θεϊκή αυτή υπόσταση του Ήρωα ήταν αναγνωρισμένη στην Αρχαία Ελλάδα. Στο μακρύ ποίημα του Ησίοδου, «Έργα και Ημέραι», ο ποιητής διακρίνει τις διάφορες τάξεις των όντων και τις κατατάσσει σε τέσσερις κατηγορίες. Στους Θεούς, τους δαίμονες, τους ήρωες και τους ανθρώπους. Οι Ήρωες αποτελούν το λεγόμενο τέταρτο γένος, αμέσως μετά το Χρυσό, το Αργυρό και το Χάλκινο. Σε αυτό, το τέταρτο γένος, και σε όσους ξεχωριστά υπήρξαν αγαθοί στην διάρκεια της θνητής ζωής τους, ο ποιητής αποδίδει την αθανασία, μακριά από Θεούς και ανθρώπους, στα πέρατα της Γης, «εις τας νήσους των Μακάρων». Ο ομηρικός λόγος επιφυλάσσει την ίδια αθάνατη και άφθαρτη, αιώνια ύπαρξη για τους Ήρωες. Γράφει συγκεκριμένα για τον Μενέλαο ότι δεν απέθανε καν, αλλά τον μετέφεραν ζωντανό στα Ιλίσια Πεδία, όπου «Δεν έχει ούτε χειμώνα εκεί, μήτε βροχή και χιόνι, μόνε τ’ αγέρι το γλυκό του Ζέφυρου ανεβάζει παντοτινά ο Ωκεανός και τους θνητούς δροσίζει».
Αυτό που περιέγραφαν οι Αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς ήταν και είναι μία αδιάψευστη πραγματικότητα. Ο Ήρωας με τον Θάνατό του γίνεται τραγούδι αθάνατο και άφθαρτο, που από γενιά σε γενιά μεταλαμπαδεύει Αξίες και Ιδανικά. Οι Ήρωες με αυτόν τον τρόπο παραμένουν πάντα Αθάνατοι στις Ψυχές αυτών που ακούν την γλυκιά μελωδία των Ιδανικών τους, τον Ζέφυρο που ανεβάζει παντοτινά ο Ωκεανός και τους θνητούς δροσίζει. Πρόκειται για την απόλυτη και κατηγορηματική ΚΑΤΑΦΑΣΗ ενάντια στην άρνηση που πρεσβεύει η Νέα Τάξη Πραγμάτων, ο καταναλωτισμός, ο καπιταλισμός, η λογική του «ό,τι φάμε κι ό,τι πιούμε» ή όπως αλλιώς θέλει να το ονομάσει ο καθείς, για να περιγράψει την σύγχρονη εποχή των εφήμερων ανθρώπων, των γέρων και των ανήμπορων, των αστών και των νοικοκυραίων, των ανθρώπων που νοιάζονται μόνο για την ζωούλα τους και την βολή τους. Γράφει, σχετικώς, και πάλι ο Ιωάννης Συκουτρής εις την «Ηρωική Αντίληψις της Ζωής»: «Ο ηρωικός άνθρωπος είν’ ο αιωνίως νέος – τι να την κάνη την φρόνησιν; Είναι διά τους πεζούς και τους νοικοκυραίους, που βαδίζουν ήσυχα και ομαλά τον δρόμον της ζωής των. Εκείνος όμως δεν βαδίζει, χορεύει.»