«Ημείς οι γνωρίζοντες τον Γιαννόπουλον ησθάνθημεν την οδύνην που θα ησθάνθησαν οι τελευταίοι λάτραι των Ολυμπίων, όταν ο παραβάτης Ιουλιανός ενικήθη από τον θάνατον εις την ακμήν του έργου του και της ηλικίας του…Ήτον εθνικός σαλπιγκτής …»
«Πίστευε εις την αιωνιότητα της φυλής του και διελάλει την πίστιν του. Πολλοί τον έλεγαν ψευδοπροφήτην. Εύρισκαν ότι εφώναζε πολύ δυνατά. Αλλ’ ο Γιαννόπουλος ήτο ακλόνητος. Έλεγεν ‘επισκευαστάς σοβατζήδες της ψωροκώσταινας’ τους πλείστους εξ εκείνων, οι οποίοι τον ύβρισαν ζώντα και δεν τον εσεβάσθησαν νεκρόν… Όλον του το γράψιμον ήτο μία ιταμή επιτίμησις κατά του κτηνώδους ύπνου εις τον οποίον εβυθίσθη η Ελληνική φυλή μετά την έκλειψιν της γενεάς της επαναστάσεως. Είχε φιλοδοξήσει να γίνει δια την Ελληνικήν φυλήν ό,τι ο Ράσκιν, ο Κάρλαϋλ, ο Έμερσων, ο Νίτσε, ο Φίχτε διά τους τόπους των. Ήθελε να εμφυσήση ιδανικόν εις την Ελληνικήν νεότητα η οποία καθώς έγραφε ‘ούτε αγαπά, ούτε μισεί, ούτε γλεντά, ούτε οργίζεται, ούτε κινείται, ούτε καν αυτοκτονεί’. Αλλ’ αντιθέτως αυτός τα έκαμεν όλα… Δι’ αυτόν δεν εχρειάζετο παρά να γνωρίση ο Έλλην τον εαυτόν του και η αναγέννησις θα εγίνετο πράγμα… Μία ήτον η θλίψις του: ότι η θρησκεία της Ιουδαίας μάς εκόλλησεν υπερβολικόν ασκητισμόν, περιφρόνησιν προς την χαράν της ζωής. Οι Έλληνες του Βυζαντίου, κατά τον Γιαννόπουλον, είχαν δώσει γελαστήν μορφήν εις τον Χριστιανισμόν, είχαν εισαγάγει εις την λατρείαν του Χριστού την λατρείαν του Διονύσου και του Απόλλωνος. Την λατρείαν των θεών εις την λατρείαν των αγίων…»