Οι συνθήκες είναι συνθήκες και οι άνθρωποι, άνθρωποι και άλλοι καπεταναίοι μπορούν ν’ αντέξουν με το πλοίο τους και την πιο σκληρή τρικυμία και άλλοι το ρίχνουν στα βράχια ή το οδηγούν στο βυθό, από αβλεψία, δειλία ή και μεγάλη τόλμη ή το χειρότερο από ατυχία γιατί όπως έχει γράψει ο Λουκιανός χιλιάδες χρόνια πριν “και τύχης δείσθαι λαμπράς”.
Τέκνα της ανάγκης ήταν άραγε οι μαυροφορεμένοι Ιππότες του Θανάτου με την νεκροκεφαλή και την τρίχρωμη Σημαία, που πέθαναν ένα θάνατο, που τους οδήγησε στην Αθανασία, “το καύχημα νέον”, των Γενναίων του Ιερού Λόχου Αρχοντόπουλα φοιτητές οι περισσότεροι σε Πανεπιστήμια της Ευρώπης, έπεσαν στο Δραγατσάνι; Αυτό συλλογιζόμενος θυμάμαι τα λόγια ενός από τους ξεχωριστούς ανθρώπους, που γνώρισα, του αείμνηστου Ανδρέα Δενδρινού, που έλεγε ότι επαναστάτες αληθινοί είναι Αριστοκράτες, όπως ήταν ο ιδρυτής της Ισπανικής Φάλαγγας Χοσέ Αντόνιο Πρίμο Ντε Ριβέρα. Και πράγματι! Δεν είναι αληθινός Επαναστάτης, αυτός που πολεμάει την εξουσία για το ψωμί του, αλλά αυτός που πέρα από κάθε συμφέρον υλικό γίνεται θυσία και ολοκαύτωμα για μια Ιδέα! Όμως, θα διατυπωθεί στο σημείο αυτό ο αντίλογος για να γίνει μία Επανάσταση χρειάζονται οι “πολλοί”… Λάθος!
Οι “πολλοί” ακολουθούν πάντοτε τους ΛΙΓΟΥΣ, τους ξεχωριστούς, που την στιγμή που είναι γόνιμη η μοίρα και η Ιστορία γράφουν την δική τους σελίδα. Εάν δεν υπάρχουν αυτοί οι “ΛΙΓΟΙ” δεν γίνεται τίποτε.
Αιώνες ατέλειωτες κράτησε η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία με την πείνα να απλώνεται σε ατέλειωτους λαούς και επανάσταση καμία δεν έγινε, όπως και στον Μεσαίωνα. Έγινε μόνο για λόγους Εθνικούς, με τους Μακκαβαίους στην Ιουδαία, τον Σπάρτακο έναν ηγέτη πολεμιστή, πολέμαρχο πραγματικό από την Θράκη και ακόμη και στην Ρωσία, που είχαν ξεκινήσει επαναστάσεις από το 1800 σχεδόν με τους Δεκεμβριστές, εάν δεν υπήρχε ο Λένιν και ο Τρότσκι και το χρήμα από τραπεζίτες και από τον Κάιζερ τίποτε δεν θα γινότανε. Όλα αυτά σαν ένας πρόλογος στην απάντηση, που πρέπει να δοθεί σε αυτούς, που λένε ότι η Χρυσή Αυγή ήταν μία παραξενιά της πολιτικής ιστορίας, ένα γέννημα της κρίσης και όχι το αποτέλεσμα ενός αγώνα Ιδεολογικού σε βάθος χρόνου και μίας βούλησης.
Βεβαίως είναι απαραίτητη μία κρίση. Δεν φτάνει όμως … Χρειάζεται και το σιδερένιο χέρι, οι ΛΙΓΟΙ και ο νους και η τύχη για να ιππεύσεις την τίγρη, να πορευθούν ακροβατώντας επάνω στα γεγονότα, έχοντας κατά νου ότι μέσα από μια κρίση έρχεται πάντοτε η Λύση.
