Είναι γνωστό ότι στην Ελλάδα είσαι ότι δηλώσεις ή σε δηλώσουν. Και έτσι απόλυτα φυσικό να θεωρούν «ακροδεξιά» εκ του πονηρού τα ΜΜΕ τα κόμματα του Βελόπουλου, της Λατινοπούλου, του Νατσιού και καμία δεκαριά ακόμη που έχουν εμφανιστεί στο πολιτικό παλκοσένικο. Μπορεί ο όρος να φαντάζει υποτιμητικός, όμως δίχως αυτόν δεν έχουν καμία ταυτότητα να επιδείξουν (άρα και κανένα κοινό να διεκδικήσουν) τα εν λόγω κόμματα. Απόλυτα σχετικό με τα παραπάνω και το δημοσίευμα της εφημερίδας «Τα ΝΕΑ»:
Η άνοδος της Ακροδεξιάς αποτελεί παγκόσμια πολιτική τάση και ήδη υπάρχουν αρκετά παραδείγματα κομμάτων που κάποτε θα θεωρούνταν εκτός του «συνταγματικού τόξου» αλλά σήμερα ασκούν διακυβέρνηση. Θα μπορούσαμε βάσιμα να υποστηρίξουμε ότι σήμερα η Ακροδεξιά είναι η ηγεμονική δύναμη στο ευρύτερο πολιτικό φάσμα «δεξιότερα του Κέντρου». Και εάν υπάρχει μια χώρα στην Ευρώπη όπου θα κριθεί αυτή η επέλαση της Ακροδεξιάς, αυτή είναι η Γαλλία, καθώς μια εκδοχή Ακροδεξιάς, γύρω από την οποία υποτίθεται ότι για δεκαετίες υψωνόταν μια «υγειονομική ζώνη», είναι σήμερα κοντά στην κατάκτηση της εξουσίας.
Θέλουν, λοιπόν μια «ακροδεξιά» ολίγον δεξιότερα του κέντρου και εντός του «συνταγματικού τόξου». Με τον τρόπο αυτό αποκλείουν την παρουσία ενός δυναμικού και αληθινού εθνικιστικού κινήματος, παγιδεύοντας τους πατριώτες και εθνικιστές ψηφοφόρους.
Στο σημείο αυτό τίθεται το ερώτημα: Εσείς ποια ακροδεξιά θέλετε; Μια ακροδεξιά εντός «συνταγματικού τόξου»; Μια Ακροδεξιά της πούδρας, που δε θα έχει καμία σχέση με Χρυσαυγίτες και φασίστες και θα κάνει και δηλώσεις μετανοίας και αποκήρυξης του Εθνικισμού; Ή ένα δυναμικό Επαναστατικό Κίνημα;