Από τα χρόνια, στα οποία επιβλήθηκε η αντεθνική και αντιλαϊκή πολιτική των Μνημονίων, δεν είναι λίγοι αυτοί, οι οποίοι περιμένουν μία κοινωνική έκρηξη, μία «επανάσταση» ενάντια στην ξενοκίνητη εξουσία. Στην αρχή είχαμε τις συγκεντρώσεις στην Πλατεία Συντάγματος, για τις οποίες ευφυώς είχε πει τότε ο Θεόδωρος Πάγκαλος ότι αποτελούν μία ανέξοδη για το σύστημα εκτόνωση. Η «επανάσταση» δεν έρχεται και δεν έρχεται γιατί ποτέ ένας λαός δεν επαναστάτησε για λόγους οικονομικούς. Η άποψη αυτή αποτελεί μία από τις πολλές χρεοκοπημένες μαρξιστικές ιδεοληψίες.
Ποτέ για λόγους οικονομικούς δεν ξεσηκώθηκε ένας λαός, όσο και εάν υπέφερε. Άλλοι είναι οι λόγοι οι σημαντικοί, λόγοι που μιλούν σε αυτή την ίδια την ψυχή ενός Έθνους με ένα τρόπο μυστικό και μεταφυσικό, λόγοι οι οποίοι οδηγούν σε πραγματικές επαναστάσεις. Ας μη περιμένουμε λοιπόν, ότι ξαφνικά ο λαός θα ξεσηκωθεί για λόγους οικονομικούς, για τις περικοπές στους μισθούς και την ανεργία.
Αυτό που απλώνεται μέσα στην δυστυχία είναι μόνο η απάθεια, η κακομοιριά και ένας άκρατος ατομισμός για την επιβίωση καθενός ξεχωριστά και τίποτε άλλο.
Θα πρέπει στο σημείο αυτό να σταθούμε και στο φαινόμενο των χιλιάδων αυτοκτονιών στα πρώτα χρόνια των Μνημονίων, οι οποίες είναι ένα φαινόμενο που καταδεικνύει την έρημο των Ιδανικών και την διάλυση του εθνικού και κοινωνικού ιστού, η οποία έχει επέλθει σε τέτοιο έσχατο σημείο ώστε να οδηγεί στο θάνατο συμπολίτες μας για τον λόγο και μόνον ότι έχουν αποκλειστεί από τον μοναδικό παράδεισο του καιρού μας, τον «παράδεισο» του καταναλωτισμού. Και είναι ένα φαινόμενο νέο για την Ελληνική κοινωνία, η οποία στο παρελθόν γνώρισε μεγαλύτερη φτώχεια, γνώρισε κυριολεκτικά πείνα, αλλά δεν έφθαναν στο σημείο οι άνθρωποι να δίνουν τέλος στην ζωή τους γιατί δεν είχαν να πληρώσουν τα χρέη τους στις τράπεζες και στις εφορίες!
Δεν συνέβη ποτέ αυτό στο παρελθόν γιατί υπήρχαν άλλες αξίες υπέρτερες των υλικών αγαθών και της οικονομικής καταστάσεως εκάστου. Ήταν η Πίστη, ήταν η Πατρίδα, ήταν η Οικογένεια, τα Ιδανικά όλα αυτά που σάρωσε σαν καταιγίδα η ενσάρκωση του μικροαστικού ονείρου μιας πλούσιας και ανεύθυνης ζωής. Ενός ονείρου, που έγινε εφιάλτης, που κτίστηκε κυριολεκτικά πάνω στα ερείπια των εθνικών Ιδεωδών μέσα στα πέτρινα χρόνια της μεταπολίτευσης.
