Τα φιλελεύθερα καθεστώτα πάντα προσπαθούσαν να βρουν τρόπους ώστε να υποβαθμίσουν, να λοιδορήσουν ή να αλλοιώσουν την έννοια του έθνους και της φυλής. Έτσι και στην πατρίδα μας, οι καθεστωτικοί βλέποντας την αλματώδη άνοδο της ιδέας του εθνικού κοινωνισμού στην μάζα και την αφύπνιση της συνειδήσεως του λαού, θέλουν με κάθε τρόπο να συντρίψουν κάθε έναν από εμάς που ασπάζεται και μάχεται για την ιδέα αυτή. Απέτυχαν, διότι ο κόσμος έστρεψε την πλάτη του στα φερέφωνά τους και στράφηκε στην διαδικτυακή ενημέρωση, όπου η λογοκρισία ναι μεν είναι ισχυρή, αλλά όχι τόσο θεμελιωμένη όσο στα πιο «κλασσικά» Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης. Για αυτό είναι ζωτικής σημασίας η θεμελίωση πανίσχυρων ιδεολογικών βάσεων, ώστε ο πολιτικός μας χώρος να παραμείνει καθαρός και ακέραιος από ξενικές προς αυτόν, διαβρωτικές επιρροές.
Ο πρώτος και μεγαλύτερος πολιτικός εχθρός των ιδεών μας, δεν είναι άλλος από την Δεξιά, σε όλες τις εκφάνσεις της. Οι κάθε λογής λαϊκοδεξιοί «Ζορό» και «κουρασμένοι», οι νεόκοποι αμύντορες της αστικής δεξιάς «τσεκουράτοι» και «μπουμπούκοι», οι ακροδεξιοί υποτακτικοί τους, καθώς και όλοι οι μνημονιακοί «εθνικο»φιλελεύθεροι εκσυγχρονιστές, παίζουν ενίοτε το «χαρτί» του άτεγκτου σκληρού πατριώτη, υπόσχονται να οριοθετήσουν υφαλοκρηπίδα, τάζουν προνομιακή μεταχείριση στα σώματα ασφαλείας, και καμιά φορά μιλούν με «σκληρά» λόγια στους ευρωπαίους αφέντες τους. Είναι αυτοί οι ίδιοι που στηρίζουν τις καπιταλιστικές μνημονιακές πολιτικές, αλλά και με ημίμετρα και δήθεν «επιχειρήσεις–σκούπα» για τα μάτια του κόσμου, προσπαθούν να καλύψουν τον λαθρο–επικοισμό της χώρας από αλλόφυλους εισβολείς.
Μιλούν για την Ελλάδα και τους Έλληνες ενώ αυτοί οι ίδιοι τους εξοντώνουν, υπηρετώντας ταυτόχρονα τους πλουτοκράτες. Ισχυρίζονται πως δήθεν έχουμε ανάπτυξη. Ανάπτυξη όμως όσο η πατρίδα μας παραμένει εντός του ασφυκτικού κλοιού του ευρώ, όσο πορεύεται δίχως πρωτογενή και δευτερογενή τομέα αλλά και βαριά βιομηχανία, δεν μπορεί να έρθει. Θέλουν δήθεν ένα καλύτερο μέλλον για μας. Για ποιο μέλλον μιλούν στα αλήθεια όμως, εφόσον είμαστε δέσμιοι της Ευρωπαϊκής Ένωσης, εντός της οποίας το μέλλον της φυλής και του έθνους είναι ζοφερό και μακάβριο; Επικαλούνται το Σύνταγμα και τους νόμους, όταν οι ίδιοι καταπατούν ακόμα και πολλούς από τους νόμους που αυτό το άθλιο καθεστώς έχει θεσπίσει, κατακρεουργώντας ακόμα και τις θέσεις του Συντάγματος που οι ίδιοι ισχυρίζονται ότι σέβονται και ορκίζονται πίστη σε αυτό.
Οι δεξιοί είναι οι επίγονοι αυτών, που όπως είχε γράψει ο Αμερικανός τοποτηρητής Paul Porter: «Η κλίκα αυτή είναι αποφασισμένη να υπερασπίσει με κάθε μέσο τα οικονομικά της συμφέροντα και δεν ενδιαφέρεται καθόλου για το τι μπορεί να στοιχίσει αυτό στην οικονομία της χώρας. Τα μέλη αυτής της κλίκας επιθυμούν να διατηρήσουν άθικτο το φορολογικό σύστημα που τους ευνοεί, με αληθινά σκανδαλώδη τρόπο. Αντιτίθενται στον έλεγχο συναλλάγματος, γιατί αυτό θα τους εμποδίσει να εξάγουν τα κέρδη τους στις τράπεζες του Κάιρου και της Αργεντινής. Δεν διανοήθηκαν ποτέ να επενδύσουν τα κέρδη τους στην δική τους χώρα για να βοηθήσουν στην αναστήλωση της εθνικής οικονομίας.».
Στην ιστορία έχει μείνει ασφαλώς και το χαστούκι που έριξε στον «εθνικόφρονα» Στέφανο Στεφανόπουλο. Είχε πάει ο τότε υπουργός να του ζητήσει κάτι, και ο Αμερικάνος του προσέφερε σφαλιάρα! Και τι έκανε αυτός ο «υπερήφανος» Έλληνας δεξιός «πατριώτης»; Έμπλεος δουλοπρέπειας, έστειλε στην κυρία Porter ένα πανάκριβο κόσμημα!
Για αυτούς και για τον «εθνάρχη» τους Κωνσταντίνο Καραμανλή, η Κύπρος κείται μακράν. Όταν όμως υπέγραφε τις προδοτικές συμφωνίες Ζυρίχης–Λονδίνου και έβαλε ταφόπλακα στην Ένωση με την Ελλάδα, τότε ήταν κοντά η Κύπρος; Ένας άλλος δεξιός, ο Ευάγγελος Αβέρωφ το 1988, κατά την διάρκεια της επιτροπής για τα γεγονότα της Κύπρου, βάλθηκε να μας «εξηγήσει» πόσο ανίκανη ήταν η Ελλάδα το καλοκαίρι του 1974 να πολεμήσει την Τουρκία, και επομένως πόσο «δίκιο» είχε ο Καραμανλής ο Α’, όταν είπε ότι «η Κύπρος κείται μακράν».
Ο Αβέρωφ τότε ήταν Υπουργός Εθνικής Αμύνης και επίτιμος πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας. Είχε πει λοιπόν ανάμεσα σε άλλα: «(…)Η Χούντα έστειλε αεροπλάνα και από κακή συνεννόηση το ένα κατερρίφθη από την Εθνοφρουρά και σκοτώθηκαν τόσα παιδιά!». Ομολογεί ο ίδιος λοιπόν ότι η «Χούντα» πολέμησε για την Κύπρο και έστειλε αεροπλάνα, ενώ επί Δημοκρατίας δεν έπεσε ούτε μια ντουφεκιά. Υποτίθεται ότι οι δεξιοί είναι πατριώτες (έτσι λένε) και ότι είναι ανά πάσα στιγμή έτοιμοι να υπερασπιστούν τα νησιά μας. Αλλά η Κύπρος τι είναι; Δεν είναι Ελλάδα κατ’ αυτούς; Που ανήκει το νησί της Αφροδίτης σύμφωνα με τους πατριδέμπορους συντηρητικούς; Στην Χιλή; Στην Ονδούρα ή στον Παναμά;
Δεν πρέπει να ξεχνάει κανείς και τα γνωστά πλοία «λίμπερτι» και το σχέδιο Μάρσαλ. Με το Σχέδιο Μάρσαλ το 1947 και για μια πενταετία, δόθηκαν σημαντικά κεφάλαια στην Ελλάδα για να ανασυγκροτηθεί. Όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και σε χώρες που ενδιέφεραν τις Η.Π.Α., οι οποίες πέτυχαν μια σημαντική νίκη τους στην οικονομική διπλωματία. Κατάφεραν με το Σχέδιο Οικονομικής Βοήθειας, όπως το ονόμασαν, να δημιουργήσουν το δικό τους τόξο επιρροής ενάντια στο «Σιδηρούν Παραπέτασμα». Ασφαλώς, την οικονομική αυτή υποτέλεια την πλήρωσε για πολλές δεκαετίες η Ελλάς, η οποία ήταν το προτεκτοράτο των Αμερικανών στην γεωπολιτικά ευαίσθητη περιοχή της Μεσογείου.
Τι ήταν τα περίφημα «λίμπερτι»; Επρόκειτο για τα εκατό αμερικανικά πλοία που δόθηκαν στην χώρα, σε μια προσπάθεια να ανασυγκροτήσει την ναυτιλία της. Τότε τα πλοία δόθηκαν σε Έλληνες εφοπλιστές δίχως αυτοί να πληρώσουν δραχμή, με εγγύηση του ελληνικού δημοσίου, μέσω των ελληνικών κυβερνήσεων. Το 1946 κατέφτασαν τα «λίμπερτι» και λίγο μετά οι εφοπλιστές αγόρασαν άλλα τριακόσια με δικά τους χρήματα. Η εποχή εκείνη έμεινε στην ιστορία διότι κάποιοι εφοπλιστές έγιναν μεγιστάνες και από σαπιοκάραβα και βάρκες, απέκτησαν πλοία χωρίς να βάλουν ούτε μια δραχμή από την τσέπη τους. Σταύρος Νιάρχος, Αριστοτέλης Ωνάσης, Κουλουκουντής, οι Γουλανδρήδες, ο Καρράς, οι Χανδρήδες ήταν οι πρώτοι που εκμεταλλεύτηκαν το θείο δώρο του «θείου Σαμ». Ακολούθησαν μεταπολεμικά και άλλες γνωστές εφοπλιστικές οικογένειες, όπως οι αδελφοί Εμπειρίκου, Λιβανού, Λαιμού, ο Αλαφούζος, οι Αγγελόπουλοι, ο Τσάκος, κ.α.
Με αυτόν τον τρόπο τα δήθεν «πλοία της ελευθερίας» δημιούργησαν από το μηδέν τα εφοπλιστικά τζάκια της Ελλάδας, σε μια εποχή που η οικονομική καταστροφή ήταν εμφανέστατη. Έτσι λοιπόν επιβίωσαν και επιβιώνουν μέχρι σήμερα οι υπέρμαχοι της «πατριωτικής» Δεξιάς, μέσα από την πολιτική δολοπλοκία, τα εφοπλιστικά τζάκια και τις παντός είδους μίζες.