Επτά ολόκληρους μήνες κράτησε η Επανάσταση στην Μολδοβλαχία με επικό «φινάλε» την θυσία του Ιερού Λόχου στο Δραγατσάνι τον Ιούνιο του 1821. Στο τέλος της μάχης συνελήφθησαν από τους Τούρκους 37 Ιερολοχίτες, οι οποίοι μεταφέρθηκαν στο Βουκουρέστι και ύστερα στην Κωνσταντινούπολη, όπου αποκεφαλίστηκαν. Κανένας δεν μιλάει για αυτούς, άγνωστα τα ονόματά τους, εκτός ελαχίστων! Άλλους επιλέγει να τιμά στο καιρό της λησμονιάς το κράτος των γραικύλων και οι προδότες έγιναν ήρωες και οι Ήρωες προδότες και στην καλύτερη περίπτωση θαμμένοι στην λήθη ενός αντεθνικού κράτους, που μισεί την Ιστορία…
Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης ηττημένος καταφεύγει στην Αυστρία, όπου και φυλακίζεται σε ένα υγρό κελί με αποτέλεσμα να κλονισθεί βαρύτατα η υγεία του. Αποφυλακίζεται στις 24 Νοεμβρίου του 1827 και δεν περνούν παρά μόλις δύο μήνες και πεθαίνει στην Βιέννη στις 31 Ιανουαρίου του 1828. Λίγο πριν πεθάνει ζητά από τον αδελφό του η καρδιά του να ταριχευτεί και να σταλεί στην Ελλάδα.
Αρχικά ο Ήρωας θάφτηκε στο νεκροταφείο του Αγίου Μάρκου της Βιέννης και αργότερα στα 1903 μεταφέρονται τα οστά του στο Κάστρο Υψηλάντη-Σίνα στην Αυστρία. Μόλις στα… 1964(!) μεταφέρθηκαν στην Εκκλησία των Αγίων Ταξιαρχών στο Πεδίο του Άρεως στην Αθήνα, εκεί όπου σήμερα έχουν εγκατασταθεί λαθρομετανάστες και οι έμποροι της πρέζας πουλάνε τον θάνατο στα Ελληνόπουλα.
2026 και ο νους μας πηγαίνει σε εκείνην την ημέρα που διάβηκε ο Ήρωας Αλέξανδρος Υψηλάντης, φορώντας την μαύρη στολή με την νεκροκεφαλή, τον ποταμό Προύθο. 2026 και στον καθέναν από εμάς αναλογεί ένας Προύθος. Όσοι ζωντανοί ας τον διάβουν, οι υπόλοιποι ας σαπισουν στην δουλεια και την ατίμωση. Όσοι ζωντανοί όρθιοι! “άφετε τους νεκρούς θάπτειν τους εαυτών νεκρούς”.
