Προσφάτως διαβάσαμε σε ιστοσελίδα συμφερόντων γνωστού κοινοβουλευτικού αρχηγού (ακρο)δεξιού κόμματος, δηλώσεις υπέρ(!) του εθνικισμού, πάντοτε όμως με πνεύμα αποϊδεολογικοποίησης και συμβιβασμού με τα καθεστωτικά αντιφασιστικά αφηγήματα. Συγκεκριμένα, γράφτηκε το εξής: «Σε πρόσφατη εκπομπή του, ο Βελόπουλος ανέπτυξε με «σαφήνεια και παρρησία»(!!!) την έννοια του εθνικισμού, δίνοντας μια βαθιά και ουσιαστική ερμηνεία που αντλεί από τις ρίζες της ελληνικής γλώσσας και ιστορίας. (…) Εθνικισμός σημαίνει να αγαπάμε τις ρίζες μας. Το έθνος μας, το έθος μας, τα ήθη και τα έθιμά μας, τις παραδόσεις μας. Δεν μισούμε άλλα έθνη. Απλά προστατεύουμε το δικό μας μέχρι τέλους», τόνισε χαρακτηριστικά. Ο Βελόπουλος δηλαδή ξεκαθάρισε ότι ο εθνικισμός δεν είναι μίσος(!), αλλά… αγάπη (σ.σ. λες και ο εθνικισμός είναι new age κίνημα χίππιδων φιλειρηνιστών!). «Όλοι αγαπάμε τα κλαδιά, αλλά η ρίζα έχει σημασία. Η ρίζα μας, το έθνος μας», είπε, προσθέτοντας ότι ο όρος προέρχεται από το έθος.».
Διαχωρίζοντας σαφώς τον εθνικισμό από οποιαδήποτε… αρνητική χροιά σύμφωνα με τον αρθρογράφο (σ.σ. με την αναφορά σε «αρνητική χροιά» ο παλιός πασόκος, παλιός καρατζαφερικός Λαοσίτης και παλιός Σαμαρικός Νεοδημοκράτης Βελόπουλος λογικά εννοεί τον αντικαπιταλισμό, τον αντισιωνισμό και τον φυλετισμό της εθνικιστικής ιδέας), ο άνθρωπος που ψήφισε το Μνημόνιο το 2010 υπογράμμισε ότι το να υπερασπίζεσαι το έθνος σου δεν σημαίνει ότι «μισείς τους άλλους».
Που τον έμαθε τον εθνικισμό άραγε ο αστός δημοκράτης αντιφασίστας Βελόπουλος; Τον θυμήθηκε μήπως «ξαφνικά» εν μέσω προεκλογικής περιόδου επειδή βλέπει κάποια πτώση των ποσοστών του; Ιστορικά εξάλλου, ο εν λόγω πολιτικάντης αποτελεί μέγιστο υβριστή και πολέμιο του κινήματος των πραγματικών Ελλήνων εθνικιστών, της Χρυσής Αυγής.
