Πολύ συχνά στην πολιτική έχουμε να αντιμετωπίσουμε διλήμματα, είτε πραγματικά είτε φανταστικά. Τα πραγματικά αναφέρονται σε αντικειμενικές συνθήκες, τα δε φανταστικά βασίζονται σε λανθασμένα στοιχεία και τα παρουσιάζουν οι πολιτικοί για να χειραγωγήσουν τον λαό. Ένα πραγματικό δίλημμα, που το εκμεταλλεύονται όμως οι πολιτικοί, είναι το εάν θα πρέπει να δώσουμε προτεραιότητα στην ιδεολογία ή στην πολιτική. Με άλλα λόγια, εάν καθορίζει η ιδεολογία την πολιτική ή η πολιτική την ιδεολογία.
Για εμάς τους εθνικιστές η πολιτική δεν είναι τίποτε άλλο παρά ο δρόμος που χρησιμοποιεί η ιδεολογία μας. Δηλαδή η πολιτική δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά μέσον δια του οποίου πραγματώνεται η ιδεολογία. Είναι προφανές λοιπόν ότι χωρίς την ιδεολογία, η πολιτική δεν δικαιώνεται. Έτσι είναι προφανές ότι για μας η ιδεολογία καθορίζει την πολιτική και όχι αντίστροφα. Άλλωστε, εάν η πολιτική καθόριζε την ιδεολογία, τότε θα ήταν θεμιτό η πολιτική να αλλάζει ιδεολογία ανάλογα με τις επικρατούσες συνθήκες. Αυτό όμως δεν αποτελεί παρά ηθικό ξεπεσμό.
Σύμφωνα με αυτά λοιπόν, δεν δικαιολογείται να συμπράξουμε με τους φιλελεύθερους και τους καπιταλιστές, ακόμη και αν πρόκειται έτσι να αντιμετωπίσουμε τον όποιον… «κομμουνιστικό κίνδυνο», πραγματικό ή φανταστικό. Ο κομμουνιστικός κίνδυνος βέβαια μπορεί να ήταν υπαρκτός σε περιόδους της πρόσφατης ελληνικής ιστορίας, αλλά δεν δικαιολογείται να συμπράξουμε με τους κεντρώους, τους δεξιούς, τους αστούς, τους εθνομηδενιστές κοσμοπολίτες και τους πλουτοκράτες για να τον αντιμετωπίσουμε. Μεγαλύτερη σημασία για μας έχει λοιπόν η διεύρυνση της κινηματικής βάσης της Χρυσής Αυγής, παρά η ενίσχυση της υποτιθέμενα «πατριωτικής» πολυκατοικίας του λεγόμενου «εθνικού χώρου», στην οποία ασκεί απόλυτο έλεγχο η Νέα Δημοκρατία. Εξάλλου οι δικές μας ιδέες μπορούν να αντιμετωπίσουν πολύ πιο αποτελεσματικά την μαρξιστική πανούκλα από τα τσιράκια της πλουτοδημοκρατίας, τα οποία ούτως ή άλλως έλκουν παρόμοιες κοσμοθεωρητικές καταβολές με αυτήν.
Το απόλυτο ιδεολογικό διακύβευμα είναι η καθιέρωση στον δημόσιο διάλογο της αδιαμφισβήτητης θέσης πως η Δεξιά και ο Εθνικισμός αποτελούν δύο τελείως διακριτοί, διαφορετικοί, αντιθετικοί μεταξύ τους πολιτικοί χώροι. Όση απόσταση μας χωρίζει από την Αριστερά, μας χωρίζει και από τη Δεξιά. Δεν είμαστε τα «ακραία» εξαπτέρυγα της εξουσίας των ψευτοεθνικοφρόνων ή τα «παραστρατημένα» παιδιά των συντηρητικών συμφερόντων μιας χούφτας παλαιοπολιτικών τζακιών, και αυτό δεν είναι ούτε ιδεολογική «περιχαράκωση» ούτε «καθαρολογία». Είναι η αδήριτη πραγματικότητα για όσους έχουν στοιχειωδώς μελετήσει την ιστορία των πολιτικών ιδεολογιών τους τελευταίους αιώνες στην Ευρώπη και στον κόσμο.
