Το 2019, λίγο πριν τις κρίσιμες για τη Χρυσή Αυγή εκλογές του Ιουλίου, κατά τις οποίες έμεινε εκτός βουλής για κάτι λιγότερο από 3.000 ψήφους, το κεντρικό προεκλογικό σύνθημα της ΝΔ ήταν η φράση “να φύγει ο Τσίπρας και μετά βλέπουμε”. Σύνθημα κενό από ιδέες και στόχους, ωστόσο χρήσιμο επικοινωνιακά, καθότι η δυσαρέσκεια απέναντι στο ΣΥΡΙΖΑ τον καιρό εκείνο είχε φτάσει στο απόγειο της και η ΝΔ γνώριζε πολύ καλά πως όσοι είχαν μετακινηθεί προς τα αριστερά θα “επαναπατριζόντουσαν” μιας και είχαν καταλάβει το λάθος τους. Έτσι ο Μητσοτάκης γίνεται πρωθυπουργός, η νέα βουλή στερείται εθνικιστικής εκπροσώπησης (για ευνόητους λόγους και με μεθοδεύσεις τις οποίες οι σημερινοί αρνητές της Χρυσής Αυγής διατυμπάνιζαν πως θα διευθετούσαν με… μηνύσεις) και προετοιμάζεται το έδαφος για τον ερχομό της ακροδεξιάς στο πολιτικό προσκήνιο με πρωταγωνιστές το θλιβερό πολιτικό είδος των μετανοημένων δήθεν χρυσαυγιτών.
Σήμερα, εν έτει 2026 ζούμε ακριβώς την ίδια κατάσταση με τη μόνη διαφορά πως τη θέση του Τσίπρα έχει καταλάβει ο Μητσοτάκης και πως απέναντι του δεν έχει μια ενιαία αριστερά, αλλά ένα πολιτικό μόρφωμα προερχόμενο από το ίδιο στρατόπεδο. Συγκεκριμένα αμφισβητείται από τους εκφραστές της “πατριωτικής” ΝΔ και από τους “ακροδεξιούς, που θέλουν μεν να συνεργαστούν με την ΝΔ αλλά… κωλύονται επειδή ο πρόεδρος της έχει αλοιώσει τον ιδεολογικό και κοινωνικό χαρακτήρα της παράταξης. Ασφαλώq όλα αυτά είναι φτηνές δικαιολογίες και τις πιστεύουν μονάχα όσοι έχουν συμφέρον να ποντάρουν την πολιτική τους επιβίωση στο σωσίβιο που λέγεται “ένωση” του “χώρου”. Για μια ξεχωριστή μειοψηφία, όμως, όλα τα παραπάνω δεν είναι δικαιολογίες αλλά μια σπουδαία ευκαιρία για επάνοδο στην πολιτική (τουλάχιστον έτσι πιστεύουν ή έτσι τους υπόσχονται). Με ποιο τρόπο ακριβώς σκοπεύουν να επιστρέψουν στην πολιτική; Σφίγγοντας το χέρι εκείνου που έκλεισε τη Χρυσή Αυγή στη φυλακή όταν οι ίδιοι ήταν βουλευτές της Χρυσής Αυγής! Πρόσχημα; Η ήττα της ΝΔ στις ερχόμενες εκλογές (“και μετά βλέπουμε”…). Στόχος; Απολύτως κανένας παρά μόνο η εξασφάλιση μιας θέσης στη βουλή. Κι εδώ προκύπτει το εξής απλό ερώτημα: τι χρειάζονται τον Σαμαρά τα κόμματα που παίρνουν “αέρα” 10-15% και εμφανίζουν πανικόβλητα τα ΜΜΕ να σχολιάζουν την ασταμάτητη δυναμική τους; Τι χρειάζονται τα γαλάζια αποκούμπια οι “σκακιστές” που ξέρουν πως να αντιμετωπίσουν την φωτογραφική τροπολογία Βορίδη που απαγορεύει τη συμμετοχή καταδικασμένων προσώπων για διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης στις εκλογές; Οι οπαδοί του πόσο ηλίθιοι πρέπει να αισθάνονται όταν το 2023 καλούνται να ψηφίσουν Τσίπρα (για να πέσει ο Μητσοτάκης) και αύριο Σαμαρά ή τον οποιοδήποτε πολέμιο του εθνικισμού, με ενδιάμεσους σταθμούς μεγαλοεργολάβους προερχόμενους από τη ΝΔ, πολιτευτές του Βασίλη Λεβέντη κ.ο.κ;
Άραγε, αυτοί που σήμερα καταπίνουν όλες αυτές τις προσβολές περιμένοντας έναν πολυδιαφημισμένο ψευτομεσία του χώρου να τους λυτρώσει, τι θα έκαναν σε περίπτωση που διάβαζαν για υπόγειες συμμαχίες μεταξύ Σαμαρά-Μιχαλολιάκου; Θα τον χαρακτήριζαν προδότη του εθνικισμού; Σε αυτή την περίπτωση γιατί σιωπούν;
https://www.bankingnews.gr/mayri-pena/articles/892734/oi-rythmistes-samaras-kai-kasidiaris-tha-paroun-athroistika-15-prokaloyn-dini-sto-politiko-skiniko
“Σαμαράς και Κασιδιάρης έχουν συγκρουστεί, ο Σαμαράς ήταν αυτός που οδήγησε την Χρυσή Αυγή στην φυλακή αλλά τώρα έχουν ένα κοινό στόχο να αλλάξει το πολιτικό σκηνικό της Ελλάδος. Σαμαράς και Κασιδιάρης θέλουν αποδυναμωμένο τον Μητσοτάκη…”
