«…Με τα ρούχα αιματωμένα
ξέρω ότι έβγαινες κρυφά
να γυρεύεις εις τα ξένα
άλλα χέρια δυνατά.
Μοναχή το δρόμο επήρες,
εξανάλθες μοναχή.
Δεν είν’ εύκολες οι θύρες
εάν η χρεία τες κουρταλεί.»
Διονύσιος Σολωμός
Από τον Ύμνον εις την Ελευθερίαν
Οι δύο παραπάνω στίχοι του εθνικού ποιητού έχουν γραφεί πριν από δύο ολόκληρους αιώνες, αλλά παραμένουν επίκαιροι και όχι μόνον στις ημέρες μας. Στην διάρκεια της νεωτέρας Ελληνικής ιστορίας δεν ήταν λίγες οι φορές, κατά τις οποίες η Πατρίδα μας ευρισκόμενη σε “χρεία” κτύπησε τις θύρες των ξένων, αλλά χωρίς ανταπόκριση. Βεβαίως, ο ποιητής αναφέρεται και στους αιώνες της πικρής σκλαβιάς, αλλά και πριν απ’ αυτές όταν ο Ελληνισμός αναζητούσε την λύτρωση από ξένα χέρια, τα οποία αλίμονο, έστεκαν άπραγα για να μας βοηθήσουν και μας βοηθούσαν μόνον και μόνον τότε όταν τα συμφέροντά τους εξυπηρετούντο. Αλλά και πριν την Πτώση της Πόλεως δραματικές ήταν οι προσπάθειες της τελευταίας δυναστείας της Πόλεως των Κωνσταντίνων, των Παλαιολόγων, προκειμένου να έλθουν από την Δύση σαν σύμμαχοι οι Φράγκοι και οι Λατίνοι και οι άλλοι λαοί της Ευρώπης προκειμένου να αντιμετωπιστεί η τουρκική απειλή. Αλλά τελικά δεν έγινε τίποτε…
