Θρήνος για την «αιώνια ομορφιά»
Αφού περιγράφει πολύ σύντομα την «απερίγραπτη ατμόσφαιρα» της Αθήνας σαν «μια μαγική εικόνα χωρίς προηγούμενο», τις γερμανικές ανασκαφές στον Κεραμεικό και τα μοντέρνα κτίρια της πόλης (Βιβλιοθήκη, Ακαδημία κα) και ότι διαβάζει ξανά την ελληνική ιστορία αντλώντας «ψυχική δύναμη από τους μεγάλους ήρωές της», συνεχίζει για την βραδινή επίσκεψή του στην Ακρόπολη: «Κατά τη διάρκεια του ηλιοβασιλέματος κάθομαι μόνος μου πάνω στην Ακρόπολη. Και μεθώ από το μοναδικό παιχνίδι των χρωμάτων και των φώτων. Η ψυχή μου είναι γεμάτη από ομορφιά. Ευτυχισμένη αρχαιότητα, που ζούσε και δημιουργούσε μέσα σε αιώνια γαλήνη, χωρίς ακόμα τον Χριστιανισμό. Μόνο με βαριά καρδιά μπορώ να αποχωριστώ αυτό το μέρος εδώ πάνω. Καταλαβαίνω ότι υπάρχουν Γερμανοί που το είδαν αυτό και δεν μπόρεσαν ποτέ ξανά να ξεφύγουν, έμειναν εδώ και θρηνούσαν για την αιώνια ομορφιά». Δεν παραλείπει μάλιστα να σημειώσει, επισκεπτόμενος και τον Μαραθώνα: «Η εικόνα της αρχαίας Αττικής. Τα βουνά δεσπόζουν με μια ασημένια διαύγεια. Εδώ είναι ο μεγάλος τύμβος των Αθηναίων. Εκεί εμφανίστηκαν μέσα από τα βουνά. Εκεί νίκησαν τους Πέρσες. Ρίγη ιστορίας με περιβάλλουν».
