Ο Ιούλιος Έβολα θεωρεί πως η Αναγέννηση αποτελεί σημείο έναρξης της παρακμής του Δυτικού «πολιτισμού», το εναρκτήριο σημείο του θριάμβου του ορθολογισμού επί του πνεύματος, ενός θριάμβου ο οποίος οδήγησε έως τις μέρες μας στην κλιμακωτή άνοδο και κυριαρχία του υλισμού, με την άνοδο του οποίου αποϊεροποιήθηκαν τα πάντα… Αναφερόμενος στον σύγχρονο «πολιτισμό» της Δύσης υποστηρίζει ότι οφείλει να υποστεί μια θεμελιώδη αναμόρφωση, δίχως την οποία είναι καταδικασμένος αργά ή γρήγορα να καταρρεύσει. Αυτός ο «πολιτισμός» έχει ολοκληρώσει την πληρέστερη διαστροφή κάθε λογικής τάξης πραγμάτων, καθώς μέσα στο βασίλειο της ύλης, του χρυσού, της μηχανής και του αριθμού δεν υπάρχει ούτε πνεύμα, ούτε ελευθερία, ούτε φως…
Για τον Ιταλό φιλόσοφο είναι περισσότερο από σαφές ότι η Δύση δεν γνωρίζει πλέον την Φύση, καθώς δεν αποτελεί για τον Δυτικό άνθρωπο ένα ζωντανό σώμα φτιαγμένο από σύμβολα, θεούς και τελετουργικές χειρονομίες. Δεν αποτελεί πλέον αυτόν τον υπέροχο «Κόσμο», στον οποίο ο άνθρωπος κινείται ελεύθερα ως μικρόκοσμος μέσα στον μακρόκοσμο. Σε αντίθεση, έχει αποσυντεθεί σε μια αδιαφανή και θανατηφόρο εξωτερικότητα, το μυστήριο της οποίας επιδιώκουν να αγνοήσουν βέβηλες επιστήμες, με την βοήθεια των ασήμαντων νόμων τους και των μικροπρεπών υποθέσεων τους. Κατ’ επέκταση, όμως, ο Ιούλιος Έβολα διαπιστώνει ότι η Δύση δεν γνωρίζει πλέον ούτε την Σοφία, καθώς αγνοεί την μεγαλοπρεπή σιωπή εκείνων που αυτοκυριαρχήθηκαν, την λαμπρή ηρεμία των Προφητών, την υπέροχη ηλιακή πραγματικότητα εκείνων στους οποίους η Ιδέα έχει γίνει αίμα, ζωή και δύναμη. Η Σοφία έχει αντικατασταθεί πια από την ρητορεία της «φιλοσοφίας» και του «πολιτισμού», από το βασίλειο των καθηγητών και των δημοσιογράφων, από το σχέδιο, το πρόγραμμα και την προκήρυξη, ενδίδοντας στην συναισθηματική, θρησκευτική και ανθρωπιστική μόλυνση, αλλά και στην φυλή των φλύαρων που τρέχουν ολόγυρα σαν τρελοί, εκθειάζοντας την «επίτευξη» και την «πρακτική», επειδή η σιωπή και η θεωρία τους φοβίζουν. Συνεπακόλουθα η Δύση δεν γνωρίζει πλέον ούτε το ανδρείο Κράτος, την Αυτοκρατορία ως σύνθεση της πνευματικότητας και της βασιλείας, ως μια οδό προς το «υπερκόσμιο», το οποίο τώρα πια έχει βυθιστεί στην αστική ένδεια ενός καταπιστεύματος σκλάβων και εμπόρων.
