Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος και η Ελλάδα στο πλευρό των «Συμμάχων». Μας εκθειάζουν και λένε ότι «Οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες». Έρχεται η κατοχή. Η χώρα καταληστεύεται, λεηλατείται, καίγεται. Φορτηγά με μνημεία του πολιτισμού της φεύγουν στη Γερμανία. Η πτωχευμένη και πεινασμένη Ελλάδα δίνει «αναγκαστικό δάνειο» στους εισβολείς. Οι Έλληνες πολιτικοί καταφεύγουν στην Αίγυπτο και πολιτικολογούν για το ποιοι θα κυβερνήσουν μετά την απελευθέρωση και κάνουν ότι μπορούν για να γίνουν αρεστοί στους Άγγλους. Οι μεγάλες δυνάμεις υπογράφουν ειρήνη και μοιράζουν τον κόσμο, ερήμην βέβαια των λαών. Δε μένει παρά να επιβάλλουν τα συμφωνηθέντα.
Η Ελλάδα πηγαίνει στους Άγγλους. Η οποιαδήποτε οικονομική βοήθεια σήμαινε την άνευ όρων παράδοση του ελέγχου της χώρας στην Βρετανία, με βάση συμφωνία που είχε υπογραφεί στο Κάιρο από πολιτικούς, που κανένας βέβαια δεν τους είχε εξουσιοδοτήσει γι’ αυτό, που απλά είχαν την έγκριση των Άγγλων και δε θα μπορούσε φυσικά να είναι αντίθετοι με τα συμφέροντά τους. Κι όταν οι Άγγλοι έπαψαν πια να ενδιαφέρονται για την Ελλάδα οι Έλληνες πολιτικοί στράφηκαν στους Αμερικανούς.
Οι ΗΠΑ πρόσφεραν 300 εκ. βοήθεια και η κυβέρνηση Τσαλδάρη παραδίδει τη διαχείριση της χώρας στο δρακόντειο έλεγχο των Αμερικανικών αποστολών. Τόσο που η Washington Post έγραφε: Οι διπλωματικοί παρατηρηταί της Ουάσιγκτον αδυνατούν να βρουν, σ’ όλη τη σύγχρονη ιστορία, περίπτωση μ’ αυτή τη σπουδή με την οποία μια μικρή χώρα αναθέτει το χειρισμό των υποθέσεών της σε μία άλλη χώρα. Οι Αμερικανοί βάζουν όρους και απαιτούν την παράδοση του ΕΛΑΣ. Οι Ελασίτες βγαίνουν στο βουνό, μα και εκείνων η δογματική πολιτική εξουσία τους προδίδει. Περίμεναν βοήθεια και οδηγίες από το Στάλιν και για χάρη του αιματοκυλίζουν την Ελλάδα, αλλά αυτός είχε ήδη βάλει την υπογραφή του για την παράδοση της Ελλάδας στη «Δύση».
Οι πολιτικοί του μεταπολέμου αντί να ζητήσουν διαγραφή των χρεών της Ελλάδας λόγω της συμμετοχής και της εισφοράς της στον πόλεμο υπογράφουν συμφωνία και αποδέχονται όλα τα μέχρι τότε χρέη μαζί με τους τόκους και τους τόκους υπερημερίας. Δηλαδή η ρημαγμένη και κατεστραμμένη Ελλάδα, αντί να αποζημιωθεί για τις καταστροφές που υπέστη, επωμίζεται χρέη που ίσως να είχαν αποπληρωθεί αν δεν μεσολαβούσε τέτοιος καταστροφικός πόλεμος. Ενώ δηλαδή μετά τον πόλεμο όλες οι χώρες αποζημιώθηκαν για τις ζημιές που υπέστησαν, μόνο οι Έλληνες πολιτικοί δεν αξίωσαν δυναμικά και με πίστη τις αποζημιώσεις που ήταν ιερό δικαίωμα και χρέος όλων απέναντι στο λαό που μεγαλούργησε.
