Το απόσπασμα που ακολουθεί είναι από το πρώτο βιβλίο(από τα 12), που έγραψα στην φυλακή Δομοκού. Μη τα αναζητείστε! Όλα τα “πατριωτικά” βιβλιοπωλεία δεν τα έχουν γιατί η Χρυσή Αυγή για όλους αυτούς είναι εχθρός γιατί επέτυχε εκεί που αυτοί συστηματικά αποτυγχάνουν και θα αποτυγχάνουν. Πρώτες ημέρες στις φυλακές Δομοκού και αποφασίζω να συνεχίσω τον αγώνα με το μοναδικό όπλο που έχω την γραφίδα μου. Πριν σας παραθέσω το εν λόγω απόσπασμα να σας θυμίσω ότι οι λεγόμενες “πατριωτικές” δυνάμεις δεν συμπαραστάθηκαν στις διώξεις μας.
Ένα πρόσφατο γεγονός δείχνει και πάλι την μεγάλη τους εμπάθεια. Στον Άρειο Πάγο μαζί με τον Τσίπρα πήγε να καταθέσει την ιδρυτική διακήρυξη η δικαστής που μας καταδίκασε και δεν βρέθηκε καμία πατριωτική φωνή να διαμαρτυρηθεί. Έστω ένας “δημοκράτης” να πει “βάλατε μία κομμουνίστρια να δικάσει τους εθνικιστές;” Η εμπάθεια των “πατριωτών” της πεντάρας παραμένει αμείωτη.
Έγραφα, λοιπόν, στον χιονισμένο Δομοκό τον Δεκέμβριο του 2020:
“Και δεν είναι μόνον οι δυνάμεις του κατεστημένου, τα “τεθωρακισμένα” της παγκοσμιοποίησης, που κτυπούν ανελέητα το Κίνημά μας, είναι και οι… πελταστές και ακροβολιστές από φίλιες υποτίθεται δυνάμεις (“εθνικο– πατριωτικές”) μέχρι και πρώην συναγωνιστές, οι οποίοι με θέρμη συμμετέχουν στον πόλεμο της μνήμης, προκειμένου να επιβάλλουν και να παγιώσουν το ψεύδος ότι η Χρυσή Αυγή ήταν ένα τίποτε και εγώ προσωπικά… ανύπαρκτος, και ότι απλά κατά τύχη(!) βρέθηκα στην θέση που ήμουν, ότι ήμουν ένα… φάντασμα, ότι δεν υπήρχα και επίσης πως ό,τι έκανα ήταν πάντα ένα λάθος. Μάχη πολιτική μέσα από το κελί μίας φυλακής είναι πράγματι δύσκολο να δώσω, θα δώσω όμως με ό,τι μέσον διαθέτω, με την γραφίδα μου την μάχη της ΜΝΗΜΗΣ, θα πω την Αλήθεια ενάντια στα ψέματα εχθρών και “φίλων” έστω για το μέλλον, γι’ αυτούς τους ΞΕΧΩΡΙΣΤΟΥΣ (“Ω διαλεχτοί και ώ εκλεκτοί και αρίφνητοι,
ΑΥΡΙΟ ΙΣΩΣ, ειν ́ εδώ πέρα μιά αλήθεια που την κτυπά το μίσος… Κ. Παλαμάς), γι’ αυτούς που σε ένα υπέρλαμπρο μέλλον θα αποφασίσουν να αντισταθούν στον ζόφο και το σκοτάδι και θα αναζητήσουν την Αλήθεια για το τι υπήρξε η Χρυσή Αυγή πέρα από τα παραμύθια και την προπαγάνδα ενός ολόκληρου καθεστώτος.
Γι’ αυτούς προπαντός γράφω και βεβαίως για τις δεκάδες χιλιάδες των Ελλήνων(165 χιλιάδες!), οι οποίοι δεν λύγισαν και έμειναν όρθιοι μέχρι την τελική(;) πράξη εξοντώσεως του Εθνικιστικού Κινήματος με την απόφαση του Εφετείου της 7ης Οκτωβρίου του 2020 όταν… “η δημοκρατία νίκησε”, όταν ακόμη και το State Department χειροκρότησε τα έργα και τις ημέρες του προτεκτοράτου κατά της Χρυσής Αυγής. Το State Department για όσους δεν το γνωρίζουν στην ετήσια έκθεσή του για τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Ελλάδα του 2020 εξέφρασε την ικανοποίησή του για την καταδίκη της Χρυσής Αυγής. Μαζί με το State Department, όμως, χειροκρότησαν και άπασαι αι “δημοκρατικαί δυνάμεις” από “πατριώτες”, που είχαν εξορισθεί (αποκλεισθεί) από τα ψηφοδέλτια της Χρυσής Αυγής μέχρι νεοφιλελεύθεροι αντιρατσιστές και από τροτσκιστές μέχρι Σταλινικοί. Όλοι αυτοί μαζί με τους Αμερικανούς χειροκροτούσαν την ΕΚΤΕΛΕΣΗ του Εθνικιστικού Κινήματος και ήταν οι ίδιοι που φώναζαν μέχρι χθες το σύνθημα “φονιάδες των λαών Αμερικάνοι”. Όλους τους ένωσε το μίσος κατά της Χρυσής Αυγής.”
