Το κείμενο του Γιάννη Πρετεντέρη είχε θέμα τις εκλογές της 6ης Μαΐου 2012 και τον ευρηματικό τίτλο “Η φάρσα των φαντασμάτων”. Ένα από τα φαντάσματα κατ’ αυτόν και η Χρυσή Αυγή, η οποία όπως γράφει “εκτοξεύεται στο 6,97% από 0,29% και τη νύχτα εκείνη το πολιτικό σύστημα της Μεταπολίτευσης είχε διαλυθεί μπροστά στα μάτια μας.” Δυστυχώς δεν κράτησε πολύ εκείνη η μαγική βραδιά των “φαντασμάτων”. Όμως, το “φάντασμα”, όμως Χρυσή Αυγή δεν εξαφανίστηκε, παρέμεινε απειλητικό μέχρι το θέρος του 2019 και θα κρατούσε εξίσου ισχυρό εάν οι… εξορκιστές τύπου Πρετεντέρη δεν έκαναν τα πάντα για να το εξαφανίσουν. Ας γνωρίζουν πάντως ότι ακόμα και το 2,93% δεν χάνεται από την μία στιγμή στην άλλη παρ’ όλα τα κόλπα τα πονηρά με “αντικαταστάτες” της οκάς.
Άλλωστε και ο ίδιος ο κ. Πρετεντέρης φοβάται την επιστροφή των… φαντασμάτων και δεν το κρύβει. Από το κείμενό του τα παρακάτω:
Θυμάμαι τις εκλογές της 6ης Μαΐου 2012 σαν να ήταν χθες.
Είχαμε εκλογική βραδιά στο Mega και τα μηνύματα δειλά-δειλά άρχισαν να έρχονται από νωρίς. Δεν ξέρω πόσοι τα περίμεναν, νομίζω κανείς.
Κατά τη διάρκεια της βραδιάς κοιταζόμασταν με τους συναδέλφους και τους καλεσμένους σχεδόν αποσβολωμένοι […] Η ανύπαρκτη έως τότε Χρυσή Αυγή εκτοξεύεται στο 6,97% από 0,29% […] Το πολιτικό σύστημα της Μεταπολίτευσης είχε διαλυθεί μπροστά στα μάτια μας.
Φυσικά η Ελλάδα δεν έχει λόρδους, ούτε στοιχειωμένους πύργους, ούτε φαντάσματα […] Έχουμε άλλωστε μερικά στοιχεία που δεν μας αφήνουν ήσυχους: […] Την κόπωση του συστήματος εξουσίας που έχει αναλάβει την ομαλοποίηση της χώρας στη δεκαετία που διανύουμε. Μπορεί το «σύστημα του ενός κόμματος και κάτι ψιλά» να μην έχει καταλυθεί ή αμφισβητηθεί σοβαρά, αλλά η φθορά και η κόπωσή του είναι περισσότερο εμφανείς κι από τα πρόσωπα των παλαιών σταρ στην Κρουαζέτ των Καννών […] Μια υπόκωφη κοινωνική δυσαρέσκεια. Μπορεί να μη στηρίζεται σε ισχυρή βάση ή σε ορθολογικά επιχειρήματα, ούτε καν σε πραγματικά δεδομένα, αλλά αυτό δεν την καθιστά λιγότερο αποσταθεροποιητική.”
Έχουμε και λέμε, λοιπόν: “κόπωση του συστήματος εξουσίας”, “φθορά και η κόπωση”, ”υπόκωφη κοινωνική δυσαρέσκεια” και κοντά σε αυτά απολιτικοποίηση, άφθονα σκάνδαλα, ακρίβεια. Δεν φτάνουν όλα αυτά για να ζωντανέψει ένα φάντασμα;
