Ζήσαμε το περασμένο Σαββατοκύριακο δύο φαινόμενα που χρήζουν κοινωνικής παρατηρήσεως. Την ίδια ώρα που οι πλατείες που μιλάνε οι πολιτικοί είναι άδειες στη Θεσσαλονίκη και στην Αθήνα ατελείωτα πλήθη αποθέωναν έναν μέτριο λαϊκό τραγουδιστή και πενθούσαν έναν βασανισμένο άνθρωπο που πέθανε αναζητώντας μια ψεύτικη αθανασία σε κομπογιαννίτες. Όλα δείχνουν ότι ο ελληνικός λαός έχει πάρει μια κατηφόρα χωρίς τέλος και ότι αυτό δε μπορεί να αλλάξει εύκολα και σύντομα. Εκατό χρόνια πριν οι νέοι ασχολούνταν με τον Παλαμά, τον Σικελιανό και είχαν ιδανικά. Σήμερα τρέχουν μέσα στην καταιγίδα για να ακούσουν τον Ρέμο. Μόνο μια μεγάλη κρίση ακόμη και συμφορά μπορεί να ξυπνήσει αυτόν τον λαό.
