«Ο φασίστας που κρύβεται μέσα μας…, Γιώργος Χελάκης, Πρώτο Θέμα: Ο εκφασισμός μιας σημαντικής μερίδας της ελληνικής κοινωνίας είναι προ των πυλών. Η «Χρυσή Αυγή» βρίσκεται εκτός Βουλής αλλά οι απόψεις και η νοοτροπία της έχουν εισχωρήσει στο κοινωνικό σώμα.»
Αυτά έγραφε προ καιρού ο αρθρογράφος του Πρώτου Θέματος και μας δίνει την ευκαιρία να ρωτήσουμε: Πώς είναι δυνατόν να «τέλειωσε» η Χρυσή Αυγή, όταν οι απόψεις της έχουν εισχωρήσει στο κοινωνικό σώμα; Μήπως, όμως, αυτός ο «φασίστας» τελικά είναι και η μεγάλη ελπίδα και την επιβίωση και την Υπερηφάνεια του μεγάλου μας Έθνους; Ποιοι τελικά όμως είναι οι «φασίστες»;
Φραγκλίνος Ρούζβελτ: «Φασισμός είναι η ιδιοκτησία της κυβέρνησης από οποιαδήποτε άλλη ιδιωτική εξουσία». Ο ορισμός αυτός του προέδρου των ΗΠΑ και μάλιστα στην περίοδο του Παγκοσμίου Πολέμου, περιγράφει θαυμάσια ως φασιστικό το κοινοβουλευτικό καθεστώς του μεταπολέμου, αφού πράγματι το κράτος και η κυβέρνηση έχει περάσει στα χέρια της πλουτοκρατίας η οποία ελέγχει τα πάντα. Αξίζει, όμως, τον κόπο επί του προκειμένου μία παρένθεση σχετικά με την χρήση του όρου αυτού, του όρου «φασίστας» και «φασισμός». Ιστορικά η χρήση του όρου αυτού έγινε από τους μπολσεβίκους από τις αρχές ακόμη της δεκαετίας του 1920 ενάντια σε όποιον ήταν κατά του κομουνισμού. Για την Σοβιετική Ένωση και την προπαγάνδα της «φασίστες» ήταν και οι Γερμανοί σοσιαλδημοκράτες, τους οποίους αποκαλούσαν με τον όρο «σοσιαλφασίστες». Με δύο λόγια, «φασίστες» ήταν για την αριστερά οι πάντες πλην της αριστεράς! Ποιοι τελικά όμως είναι οι «φασίστες» σύμφωνα με την σημασία, την οποίαν έχει σήμερα ο εν λόγω όρος; Ας δούμε έναν ορισμό από το βιβλίο ενός έγκριτου αντιφασίστα ιστορικού και ας προσπαθήσουμε να βγάλουμε τα συμπεράσματά μας:
«Στα τέλη του εικοστού αιώνα ο όρος ΦΑΣΙΣΜΟΣ παραμένει ίσως ο πιο ασαφής από τους σημαντικούς πολιτικούς όρους… O όρος έχει χρησιμοποιηθεί περισσότερο από τους αντιπάλους του παρά από τους υποστηρικτές του… Η λέξη φασίστας είναι μια από τις πιο πολυχρησιμοποιημένες υποτιμητικές πολιτικές εκφράσεις, και συνήθως υποδηλώνει «τον βίαιο», «τον κτηνώδη», «τον καταπιεστικό» ή «τον δικτατορικό». Αν όμως φασισμός δεν σημαίνει τίποτε περισσότερο απ’ αυτό, τότε τα κομμουνιστικά καθεστώτα, για παράδειγμα, θα έπρεπε πιθανόν να ενταχθούν στην κατηγορία των πιο φασιστικών καθεστώτων, αποστερώντας έτσι τη λέξη από κάθε χρήσιμο προσδιορισμό»
«Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΜΟΥ», ΣΤΑΝΛΕΪ ΠΕΪΝ, ΣΕΛΙΔΑ 21, ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΦΙΛΙΣΤΩΡ» – ΑΘΗΝΑ 2000
Σύμφωνα, λοιπόν, με τα παραπάνω ο όρος «φασίστας» και «φασισμός» δεν αφορά εις ουδεμία των περιπτώσεων την ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ, αφού η σημασία που έχουν πάρει οι λέξεις είναι εντελώς διαφορετικές από τον προσδιορισμό μιας πολιτικής ταυτότητας και συγκεκριμένα της ταυτότητας των εθνικιστικών κινημάτων του μεσοπολέμου σε ολόκληρη την Ευρώπη, κινημάτων εμπνευσμένων από το κίνημα του Ρομαντισμού, από ένα πνεύμα ενάντια στην Γαλλική Επανάσταση και τον Διαφωτισμό, ενάντια σε έναν κτηνώδη «εκσυγχρονισμό», ο οποίος στέκεται ενάντια σε Παράδοση, Εθνική Ταυτότητα και Ιστορία. Αντίθετα φασίστες με την απαξιωτική έννοια του όρου είναι οι πλουτοκράτες, που ανεβοκατεβάζουν κυβερνήσεις, καθώς και οι μπολσεβίκοι και φιλελεύθεροι αντιφασίστες, οι οποίοι είναι «οι χρήσιμοι ηλίθιοι», τα όργανα της τυραννίας της παγκοσμιοποίησης που έρχεται. Ενάντια σε αυτούς που κατέχουν ως φέουδο την Πατρίδα και είναι οι φασίστες με την απαξιωτική έννοια του όρου πρέπει να πολεμήσουμε. Απέναντι σε όλους αυτούς πρέπει να αντισταθούν και να πολεμήσουν για Πατρίδα – Πίστη – Ελευθερία οι Έλληνες Εθνικιστές.
Νικόλαος Γ. Μιχαλολιάκος
