Στην Ελλάδα του 2026 η σκληρή πραγματικότητα μας θέλει υποχείριο του δυτικού υπερσυνασπισμού της διεθνούς φιλελεύθερης εξουσίας, ένα άβουλο πιόνι των αμερικανοσιωνιστών και μια (προσωρινά) αδύναμη χώρα με μηδενικές ελευθερίες κινήσεων στην παγκόσμια σκακιέρα. Αυτή η ζοφερή κατάσταση υποτέλειας, δεν πρέπει να εμποδίζει όμως τους Έλληνες πατριώτες και τους αληθινούς εθνικιστές από την ανάπτυξη πλατιάς στρατηγικής σκέψης, διότι για εμάς η Μεγάλη Ιδέα δεν πέθανε και παραμένει ένα ανολοκλήρωτο όραμα, το οποίο υπό τις κατάλληλες συνθήκες, θα λάβει σάρκα και οστά!
Στην Βόρειο Ήπειρο ο Ελληνισμός στενάζει και το γειτονικό ψευδοκράτος της Αλβανίας παραβιάζει κάθε τι που προέβλεπε το Πρωτόκολλο της Κέρκυρας, για το οποίο ένα εθνικό καθεστώς θα πρέπει να αγωνιστεί ώστε να ισχύσουν οι διατάξεις του στην πράξη. Επίσης, πρέπει να στηριχθεί με κάθε μέσο ο (πλειονοτικός) ελληνικός πληθυσμός που διαμένει στην Βόρειο Ήπειρο, και να ανακοπεί ριζικά η επιρροή Τούρκων και Αμερικάνων στο τεχνητό κράτος των Τιράνων, η οποία περισφίγγει τον ΝΑΤΟϊκό κλοιό στα βόρεια σύνορά μας. Η θυσία του ήρωα Κωνσταντίνου Κατσίφα ΔΕΝ πήγε χαμένη! Μια εθνικιστική Ελλάδα έχει όλα τα εφόδια να επιλύσει το λεγόμενο «Αλβανικό ζήτημα» εντός ελαχίστων ωρών, με την επιβολή της ισχύος των τεθωρακισμένων μας. Τόσο ωμά και κυνικά!
Εις ότι αφορά το νησί της Αφροδίτης, η Ελλάδα μπορεί (και πρέπει) να προχωρήσει στην εκκίνηση διεργασιών για την δόμηση του μεγάλου, διευρυμένου Ελληνικού κράτους (υπό ομοσπονδιακή μορφή), το οποίο θα ενσωματώσει το μη–κατεχόμενο από τους Τούρκους τμήμα της Κύπρου. Έτσι, το έθνος «κλειδώνει» την κυριαρχία του στην Ανατολική Μεσόγειο και εξασφαλίζει ένα απίστευτο γεωπολιτικό βάθος στις θερμές θάλασσες. Η υπεράσπιση της ελληνικότητας του νησιού δεν επιτελείται με την εντυπωσιοθηρική αποστολή φρεγατών (βλέπε περίπτωση «Κίμωνα»), για χάρη των συμφερόντων των βρετανικών βάσεων ή των δυτικών και ισραηλινών στρατηγικών σχεδιασμών, για τους δικούς τους πολέμους στην Μέση Ανατολή. Αντιθέτως, η απελευθέρωση της Ελλάδος από τα εν λόγω δεσμά, θα αναζωπυρώσει στο έπακρο το Ενωτικό ιδεώδες, το οποίο υποσκάπτουν δυστυχώς και οι δεξιοί προδότες της Κυπριακής πολιτικής σκηνής (βλέπε πρόσφατες συζητήσεις περί προσχώρησής της στο ΝΑΤΟ – ένα ενδεχόμενο στο οποίο συμφωνούν επίσημα και οι ακροδεξιοί δήθεν «εθνικιστές» της νήσου!).
Τα Σκόπια πήρανε μεν μια «ανάσα» από την προδοτική συνθήκη των Πρεσπών, αλλά είναι ένα κρατίδιο θνησιγενές και πιέζεται εντόνως από τις αμφισβητήσεις της Βουλγαρίας, ακριβώς επάνω σε αυτή την «συμφωνία». Εθνολογικά ούτως ή άλλως, το κρατίδιο αυτό είναι ένα ανομοιογενές κατάλοιπο της διαλυμένης Γιουγκοσλαβίας, το οποίο εν πολλοίς εξαρτάται οικονομικά από την καταναλωτική, αλλά και επιχειρηματική δραστηριότητα των Βορειοελλαδιτών. Ιστορικά πάντως, τα σύνορα του Μακεδονικού Ελληνισμού εισχωρούν σε αρκετό βάθος εντός του σημερινού ψευδοκράτους των Σκοπίων και μια αληθινά εθνική κυβέρνηση διέπεται από το βαρύ καθήκον της διευθέτησης του ζητήματος, δίχως να λησμονεί ότι οφείλει να επανελληνίσει τους εκσλαβισθέντες όμαιμους αδελφούς μας που πέσανε θύμα μιας αισχρής ιστορικής παραχάραξης κομμουνιστικών καταβολών. Οδηγός των κατευθύνσεων της εξωτερικής μας πολιτικής σε κάθε πεδίο, είναι το διαχρονικό εθνικιστικό σύνθημα: Το ίδιο Αίμα στο ίδιο Κράτος!
Η εσωτερική πολιτική είναι εξόχως σημαντική και δεν πρέπει να παραβλέπει κανείς την σημασία της. Ωστόσο, όσο μακρινό και να μας φαίνεται το όραμα της Μεγάλης Ελλάδας στις παρούσες συνθήκες, ο Ζωτικός Χώρος του ελληνικού Γένους είναι ένα πάγιο προαπαιτούμενο για την εθνοφυλετική ευημερία. Οφείλουμε, ως λαός, να απορρίψουμε τα ηττοπαθή αφηγήματα ραγιάδων των «ήρεμων νερών», του «δεν διεκδικούμε τίποτε», του «διεθνούς δικαίου», της «μικράς και έντιμης Ελλάδος». Πρέπει να ακονιστούμε νοητικά με όπλα το Ηρακλείτειο «ΠΟΛΕΜΟΣ ΠΑΤΗΡ ΠΑΝΤΩΝ» και τον αδίστακτο δαρβινισμό της δράσης, για να δοξάσουμε τους μαχητές προγόνους μας και την ερασιθάνατη κληρονομιά τους. Οφείλουμε να καθιερώσουμε ως συλλογικό βίωμα το τρίπτυχο: Χωροκράτεια – Επιβίωση – Αναπαραγωγή, διότι σε αυτή την ζωή η μόνη πραγματικότητα είναι ο αέναος πόλεμος, και ο εθνικός κοινωνισμός είναι η πεμπτουσία τόσο της ζωής, όσο και του πολέμου!
