Η Χρυσή Αυγή στο δρόμο της συναντά πολλούς και ποικιλώνυμους εχθρούς. Εχθρούς τόσο διαφορετικούς στα κίνητρα, στις μεθόδους και στην προέλευσή τους, που πραγματικά είναι απορίας άξιον πώς όλοι αυτοί διάλεξαν για κοινό τους στόχο τη Χρυσή Αυγή. Ίσως αυτό τελικά κάτι να σημαίνει. Θα τους σεβόμασταν σαν εχθρούς αν είχαν την παληκαριά να διεκδικήσουν ανδρίκια αυτό, που ισχυρίζονται πως είναι το δικό τους. Θα τους σεβόμασταν σαν εχθρούς εάν είχαν έστω τον ανδρισμό και την παρρησία, αυτά που έχουν να πουν εις βάρος μας να τα έλεγαν με το θάρρος της υπογραφής τους. Επειδή όμως τίποτε δεν συμβαίνει απ’ όλα αυτά, ούτε τους σεβόμαστε, ούτε πρόκειται ποτέ να τους λυπηθούμε.
Μικρά, ασήμαντα και ανώνυμα ανθρωπάκια με όλη τη γλοιώδη έκφραση του ρουφιάνου μαζεύονται εδώ και εκεί κατά καιρούς και ψιθυρίζοντας τα εμετικά τους λόγια συκοφαντούν, συκοφαντούν όποιον έχει το θάρρος και τη δύναμη να ανέβει πιο ψηλά από αυτούς, όποιον έχει φύσει και θέσει τη δύναμη να στέκεται πάνω από την πλεμπάγια της ασημότητας τους.
Πρέπει να επιβιώσουν, να επιβιώσουν πολιτικά και ο μόνος τρόπος για να γίνει κάτι τέτοιο, η συκοφαντία και η λάσπη της Χρυσής Αυγής. Εκδότες, μεταφραστές, «ποιητές», μικροηγετίσκοι και μεγαλοαρχηγοί, κομμάτια και ψευδοεπαναστάτες, άνθρωποι ανώνυμοι, γεμάτοι φθόνο και μίσος γι’ αυτό που ξεχωρίζει και διακρίνεται απ’ τη δική τους δυστυχία και κακομοιριά, για τη Χρυσή Αυγή.
Να είχαν τουλάχιστον το θάρρος μιας υπογραφής κάτω από τα λόγια τα βρώμικα που σιγολένε σε καφετέριες και ύποπτα γραφεία βρίζοντας, βγάζοντας όλο το μισό τους για την αδικία που τους έχει από τη φύση να είναι μικροί, ασήμαντοι, δυστυχισμένοι, κακομοίρηδες. Να είχαν τουλάχιστον το θάρρος μιας υπογραφής, θάρρος που ακόμα και αυτός ο Εβραίος Δανιήλ Αλχανάτης είχε προκειμένου να μας βρίσει.
Οι σεμνοί αγωνιστές ποτέ δεν μιλούν για το παρελθόν από μετριοπάθεια και ήθος. Δεν θέλουν να αναφέρονται ο,τι έχουν πράξει γιατί φοβούνται μήπως αυτό λογαριαστεί για κομπασμός και περιαυτολογία. Κρατώντας όμως μια σεμνή σιωπή δίνουν την ευτυχία σε κάποιους μικρούς και ασήμαντους να αμφισβητούν και να διαστρεβλώνουν τα πασίδηλα γεγονότα.
Έτσι λοιπόν, έφθασαν στο σημείο να μιλούν για τα γεγονότα του Ιουλίου 1978 και να λένε πράγματα ψευδή και ασύστολα εις βάρος του γράφοντος. Για την ενημέρωση των νέων φίλων και συναγωνιστών θα λεχθούν γι’ αυτά τα γεγονότα δύο λόγια.
Τέλη Ιουλίου και αρχάς Αυγούστου 1978, κύριο θέμα στις πρώτες σελίδες των εφημερίδων, η σύλληψη μιας ομάδας ανθρώπων, που αυτοί απεκάλεσαν «νεοφασίστες», και που εκατηγορούντο ότι ήσαν επαναστατική ομάδα και ότι είχαν επιχειρήσει με τρομοκρατικές πράξεις την απόσταθεροποίησή του καθεστώτος. Τεκμήριο εις βάρος των κατηγορουμένων κανένα. Παρ’ όλα αυτά συλλαμβάνονται 21 άτομα και προφυλάσσονται οι 11. Μετά από 4 περίπου μήνες εκδίδεται το βούλευμα του συμβουλίου εφετών και αποφυλακίζονται ως αθώοι οι 7 από τους 11.
Στη δίκη που γίνεται στο Πενταμελές Εφετείο Αθηνών, κατηγορούμενοι είναι 4. Ο γράφων, Νικόλαος Γεωργίου Μιχαλολιάκος, ο ΑΜ, ο ΓΑ, ο ΔΠ. Ο Εισαγγελέας λόγω ακριβώς της ελλείψεως αποδεικτικών στοιχείων προτείνει την αθωωση. Το δικαστήριο έχει αντίθετη γνώμη και αθωώνει μεν τον Γ.Α. και τον Δ.Π., καταδικάζει όμως τον Α.Μ. σε επτάμηνη φυλάκιση (εξαγόραση ποινή) και τα γράμματα σε φυλάκιση 13 μηνών (μη εξαγόραση τότε ποινή). Έτσι από όλη αυτή την ιστορία ένας τελικά μόνον πηγαίνει φυλακή με μη εξαγόραση ποινή, ο γράφων.
Τον Ιούλιο του 1978 πρέπει να αναφέρω ότι υπηρετούσα τη θητεία μου ως έφεδρος αξιωματικός των καταδρομών, ένα μήνα μετά τη σύλληψή μου, παρανόμως, και χωρίς να περάσω πειθαρχικό συμβούλιο, καθαιρούμαι μαζί με τον συγκρατούμενο μου επίσης έφεδρο αξιωματικό Α.Κ. με προσωπική διαταγή του τότε υπουργού Εθνικής Αμύνης Ευαγγέλου Αβέρωφ και με το αιτιολογικό ότι «ανήκον εις ναζιστικήν οργάνωση αποσκοπούσα την ανατροπή του δημοκρατικού καθεστώτος και την άμβλυνση του εθνικού φρονήματος των Ελλήνων…»
Σε επαύξηση στη Βουλή του τότε βουλευτή του ΠΑΣΟΚ και νυν αντιμαρξιστή Χονδροκούκη σχετικά με τα γεγονότα του Ιουλίου ’78, ο Αβέρωφ απαντά: «καθαραιρέσαμε τον αναρχοφασίστα Μιχαλολιάκο».
Όλα αυτά βρέθηκα σε δύσκολη θέση, λόγω της σεμνότητας, να τα αναφερθώ για την ενημέρωση των νέων φίλων και συναγωνιστών, που πέφτουν θύματα από έλλειψη πληροφόρησης από τους άθλιους και χολερικούς συκοφάντες. Για όλα όσα σας ανέφερα μπορείτε να μάθετε από τις εφημερίδες του Ιουλίου – Αυγούστου 1978.
Ποιοί είναι οι συκοφάντες; Τους γνωρίζουμε. Δεν πρόκειται όμως να τους βγάλουμε από τη φυσική τους θέση, την ανωνυμία. Όσο γι’ αυτούς, που μιλούν για πειστήρια, «καταθέσεις» κ.λπ εμπρός λοιπόν, λίγος ανδρισμός δεν βλάπτει, μια καταγγελία και μια υπογραφή χρειάζεται μόνο. Όσο για τα δήθεν θύματα των «καταθέσεων» του Ιουλίου του ΄78, μάθε εσύ αγνέ νέε συναγωνιστή, ότι ο εν λόγω ή οι εν λόγω κύριοι, όχι μόνο δεν υπέστησαν διώξεις, αλλά ούτε καν συνελήφθησαν, και έτυχαν και ευνοϊκής συμπεριφοράς εκ μέρους του Καραμανλικού καθεστώτος στην προσωπική τους ζωή.
Είπαμε προηγούμενος και επαναλαμβάνουμε, η σεμνότητα των αγωνιστών να μην περιαυτολογούν, αποθρασύνει τους συκοφάντες να στρεβλώνουν τα γεγονότα. Εμπρός λοιπόν άτιμοι και άνηθικοι συκοφάντες, δεν έχετε το θάρρος μιας υπογραφής για ό,τι σιγοψιθυρίζετε μαυρίζοντας αγνές ψυχές;
Δεν σας θίγει κανείς το γεγονός ότι έντιμα και ενυπόγραφα σας αποκαλύψω ΑΤΙΜΟΥΣ.
Εμπρός λοιπόν ως ξεδιπλώσει ο καθένας την ιστορία του, τις θυσίες του, την πρόσφορά του και να δούμε ποιός στο τέλος θα μείνει λειψός.
Ν.Γ. Μιχαλολιάκος
Αύγουστος 1986
