«Το ίδιο το Έθνος είναι μία ποίηση. Όλα αυτά μπορεί να νικηθούν από τον απατηλό φιλελευθερισμό, από τον αγγλοσαξωνικό καπιταλισμό, αλλά δεν θα πεθάνουν» (Robert Brasillach, Γράμμα σ’ έναν νέο της κλάσεως του ’40)
Ό,τι είδαμε να συντελείται με αφορμή την είσοδο του κόσμου στο συμβολικό έτος 2000 έχει προετοιμαστεί εδώ και πολλά χρόνια. Μία προσεκτική ανάγνωση των «Πρωτοκόλλων των Σοφών της Σιών», που εγράφησαν πριν εκατό ολόκληρα χρόνια, αλλά και τα όσα διεκήρυξαν σχετικά πρόσφατα οι ψευδοπροφήτες της «Νέας Εποχής» Φουκουγιάμα, Τσόμσκι, Χομσμπάουμ, Λεβί κλπ., μπορούν να σας πείσουν γι’ αυτό. Όλοι αυτοί μας μίλησαν για το τέλος της ιστορίας, για το τέλος των ιδεολογιών και ήδη εισήλθαμε (φαινομενικά τουλάχιστον) σε έναν κόσμο χωρίς οράματα, χωρίς μέλλον, χωρίς πόθους υπερβατικούς. Η απόλυτη «γαλήνη» στην πράξη, μέσα σε ένα αυστηρά δομημένο οικονομικό πλαίσιο χωρίς καμία έξαρση και εξαίρεση.
Στη «Καθημερινή» προ ετών και σε άρθρο με τίτλο «Ο ΤΡΟΜΕΡΟΣ ΑΙΩΝΑΣ ΤΩΝ ΑΚΡΩΝ – ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΥ ΣΤΗΝ ΕΥΘΡΑΥΣΤΗ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ», ο δημοσιογράφος κ. Π. Παπακωνσταντίνου είχε γράψει: «Μαζί με τον «σοσιαλισμό σε μια χώρα» του Στάλιν, ηττήθηκε και ο «καπιταλισμός σε μια χώρα» των εθνικών κρατών. Μαζί με την κληρονομιά της Οκτωβριανής επανάστασης απαλλοτριώθηκε και η κληρονομιά της Γαλλικής. Μαζί με τον 20ο αιώνα «τέλειωσε» και ο 19ος.»
Αυτά γράφει ο εν λόγω δημοσιογράφος και η άποψή του απηχεί την κυριαρχούσα γραμμή των εγκεφάλων της περίφημης «παγκοσμιοποίησης». Έχουν όμως τα πράγματα έτσι; Μήπως τελικά ο 21ος αιώνας με την παγκόσμια κυριαρχία των πολυεθνικών δεν είναι παρά το αποτέλεσμα της Γαλλικής επαναστάσεως και της επαναστάσεως των Μπολσεβίκων; Μήπως τελικά ο 21ος αιώνας του «παγκόσμιου χωριού» δεν είναι παρά η φυσική και λογική συνέχεια του οικονομικού διεθνισμού, που όμοια ίδια και απαράλλακτα πρέσβευαν και ο διαφωτισμός και ο μαρξισμός; Και αν κάτι απομένει διαφορετικό είναι, εάν θέλετε, τα νόθα τέκνα αυτών των δύο επαναστάσεων. Ο Εθνικισμός, που βρήκε την αφορμή (και όχι γεννήθηκε) να βγει στο προσκήνιο με την Γαλλική επανάσταση και ο πραγματικός σοσιαλισμός, το γνήσιο λαϊκό αίσθημα για κοινωνική δικαιοσύνη που ταυτόχρονα όμως είναι και εξόχως πατριωτικό.
Με δύο λόγια αυτό που μένει σαν η ουσία της ιστορίας του εικοστού αιώνος είναι η Μεγάλη Επανάσταση ενάντια στην ανταρσία κατά των φυσικών νόμων, κατά των προαιώνιων αξιών της παραδοσιακής κοινωνίας, ανταρσία που γεννήθηκε με τον περίφημο «διαφωτισμό» και με την επανάσταση των μπολσεβίκων. Ο απολογισμός του περασμένου αιώνος σήμερα είναι δύσκολος. Κάποτε όμως μετά από δεκαετίες, εάν όχι από αιώνες, ο ιστορικός του μέλλοντος θα αναζητήσει τι στην πραγματικότητα υπήρξε ο κοινοβουλευτισμός, τι ο υπαρκτός σοσιαλισμός και ποιο το «απόλυτο κακό» των τελευταίων πενήντα χρόνων του αιματηρού 20ου αιώνος. Τότε θα βρει και κάποια πρόσωπα και θα μελετήσει τα έργα και τις ημέρες τους, θα βρει τους εξόριστους της ιστορίας, τους ανθρώπους δίχως τάφους, που κάποιοι σκόρπισαν την στάχτη τους στον αγέρα για να μη μείνει πίσω κανένα σημάδι που θα τους θυμίζει. Τότε και μόνο τότε θα γραφεί η πραγματική ιστορία του 20ου αιώνος.
